Dagje het echte lokale leven

Reisupdate 3

Vandaag hebben onze reizigers Foshegoo niet verlaten. Ze hebben een dagje meegedraaid met hun gastgezinnen en het dagelijkse leven in het dorp ervaren. Al vroeg was iedereen uit de veren en heeft iedereen ontbeten samen met hun gastgezin. Sigrid en Julia hebben meteen daarna een naming-ceremonie bijgewoond. Dit is een ceremonie die plaatsvindt wanneer er een nieuw kind wordt geboren en de naam bekend wordt gemaakt. Het kindje heette David!

Vervolgens vertrokken we met zijn allen naar de Chief van het dorp, die ons -hartelijk- verwelkomde. Hij sprak niet rechtstreeks met ons, maar via een spreker. De Chief zat op een verhoging, een soort troon. Bij binnenkomst hoorden we allemaal te knielen. De jongens dachten dat de Chief de hele dag zat te niksen, maar eigenlijk blijkt de Chief erg belangrijke functies te hebben. Zo is hij de rechter van het dorp. Als er iets gebeurd, zoals dat er een schaap wordt gestolen, dan moet hij beslissen wat de consequenties zijn. Na ons bezoekje aan de Chief namen we een kijkje bij een gezin dat shea butter aan het verwerken was. Dit is een soort boter die wordt gemaakt van cacao en wordt verwerkt in westerse producten, zoals douchegel en lotions. De shea butter moest vijf uur lang met de hand gemengd worden. Noor en Sophie staken hun handen hier wel voor uit, maar gelukkig niet de volle vijf uur! 

We gingen daarna voor even terug de schoolbanken in. Met tweetallen keken onze reizigers mee tijdens de les. Isa en Fleur zaten bij de kleuters en zongen het alfabet en de jongens zaten bij een wiskundeles. We sloten het schoolbezoek af met de kleinsten van de school en hebben ‘Head, shoulders, knees en toes’ met ze gezongen. De kinderen vonden dit geweldig!
Naast de school stond de kliniek van het dorp. Ook hier werden we hartelijk ontvangen. Onze reizigers hadden vragen bedacht die ze wilden stellen. Zo waren ze benieuwd waar de meeste mensen hier aan overlijden. Dit bleken malaria, stof in de longen door de droogte en diarree te zijn. Heel anders dan in Nederland dus. Ook werd er gevraagd wat de gemiddelde levensverwachting is hier. Dit wist de verpleger niet, maar hij schatte rond de 45 jaar. Hij wist wel dat vrouwen ouder worden dan mannen. Ook vertelde hij dat meiden uit het dorp naar de kliniek kunnen komen voor anticonceptie. Meiden kunnen de pil krijgen als ze dat willen, dit willen ze vooral ook stimuleren. Toen hij ons een rondleiding gaf door de kliniek bleek dat de koelkast, waar medicijnen en vaccinaties in bewaard moesten worden kapot was. Verder stonden er twee ziekenhuisbedden naast elkaar en ook hebben we de plek gezien waar vrouwen bevallen. Dit gebeurd op een matras op de grond. Het viel ons op hoe weinig materialen er aanwezig zijn om mensen te helpen.

De rest van de dag kon iedereen zelf zijn gang gaan in het dorp. Sophie en Lorine hebben geholpen met water halen (het gaat al steeds soepeler) en Claire en Carolijn hebben noodles gemaakt met hun ‘friend’ Naomi. De jongens waren hun friend Simon kwijtgeraakt, dus kwamen ze mooi onder het klussen uit. Samen met de gezinnen werd er gekookt en dat smaakte