We zijn in Ghana!

Reisupdate 1

Dat was ‘m dan: onze eerste overnachting in Ghana! Voor Carolijn was het nog even stressvol ‘s ochtends, want ze kon haar paspoort nergens vinden. Gelukkig trok ze op een gegeven moment het goede laatje open en hup naar het vliegveld. Na een fijne vlucht te hebben gehad, waarbij Boris voornamelijk sliep en de anderen de nieuwste films keken, kwamen we aan in dit mooie maar ook warme land. Na een langdurige check bij de douane, waarbij Claire maar niet door kreeg hoe het apparaatje om je vingers te scannen werkte, ontmoetten we onze lokale gids Mohammed. Mohammed nam ons mee naar ons guesthouse in Accra. Daar werden we verwelkomd met een koud flesje water en doken we al snel ons bed in, aangezien ons een drukke dag stond te wachten!

‘s Ochtends stond het ontbijt al klaar: een lekker omeletje met toast. Na het ontbijt kwam Kwaku ons wat vertellen over het NGO AMO programma, waar hij werkzaam is. Dit is een stichting die is opgericht door de Nederlandse eigenaren van het guesthouse waar we verbleven. Kwaku legde ons uit hoe het er oorspronkelijk aan toe gaat op scholen in Ghana: de lessen zijn volgens een strak schema en als je niet luistert of het niet begrijpt, dan krijg je een klap. Het AMO programma zorgt ervoor dat de kwaliteit van het onderwijs wordt verbeterd: docenten wordt geleerd om geduldig met leerlingen om te gaan en wordt het concept ‘spelend leren’ bijgebracht. De leerlingen leren dan dus niet alleen uit de boeken, maar ook met andere materialen. Deze manier van leren is vergelijkbaar met het montessorionderwijs in Nederland. De leerlingen blijken zo veel beter te presteren op school dan voorheen. De twee docenten in ons midden, Sigrid en Julia, vonden dit ook super inspirerend.

Hierna vertrokken we met Mohammed naar James Town, het oude Nederlandse koloniale gedeelte in Accra, en ook het gedeelte waar er voornamelijk sloppenwijken te vinden zijn. Onderweg naar Jamestown maakten we een kleine stop om naar het onafhankelijkheidsmonument te kijken. Hier werden we overdonderd door een grote groep mensen die maar al te graag een kiekje met ons wilden maken. Het voelde bijna alsof we beroemd waren! Eenmaal aangekomen in Jamestown werden we rondgeleid door de sloppenwijken. Dit was echt een indrukwekkende ervaring. Zo liepen we langs het strand, waar er geen mensen lagen te zonnen, maar vis werd verkocht, kinderen zonder schoenen rondliepen en overal loslopende geiten en honden te zien waren. “Zo heftig om hier te moeten leven” zei Lorine. Veel spelende kinderen kwamen even hallo zeggen tegen ons. Julia had meteen al vriendjes gemaakt. Ook kwamen we langs een Portugees slavenfort waar slaven werden gehouden totdat ze verkocht werden. Als ze niet sterk genoeg waren, kon het zomaar eens heel lang duren voordat ze uit het fort konden komen. Sommigen werden als binnenlandse slaven gebruikt en sommigen werden naar andere landen vervoerd. Na een wandeling vol met indrukken kregen we gefrituurde banaan met pinda’s voorgeschoteld als lunch. Toen was het alweer tijd om naar het vliegveld te vertrekken!

We stapten een vliegtuigje in waar net iets meer mensen in pasten dan in een bus! Eenmaal gesetteld in het vliegtuigje moesten we er opeens weer uit om vervolgens in een identiek vliegtuig naast ons in te stappen. Omdat het regende moesten we wachten met vertrekken totdat de bui over was. Maar na regen komt zonneschijn, want de vlucht verliep heel vlot. Onze lokale gids Jasper stond ons op te wachten in Tamale en bracht ons naar zijn guesthouse. Hier hadden we een super lokale maaltijd: spaghetti bolognese ;-). Dit viel bij iedereen in de smaak. Als toetje kregen we bevroren chocolademelk, gemaakt van Ghanese cacao en als kers op de taart kreeg iedereen een simkaart. Met het geluid van krekels op de achtergrond en rondlopende padden om hun heen gingen onze reizigers nog een paartjes potjes ‘weervolven’ spelen.

Nu gaan we vlug naar bed, want morgen moeten we fris en fruitig zijn om onze gastgezinnen te ontmoeten!