Nieuwe vrienden

Reisupdate 2

Een heerlijke nacht zit erop! Bijna iedereen is gisteravond als een blok in slaap gevallen en werd vanochtend gewekt door de vogels of de haan. Bij het ontbijt bleek Revi een echte gentleman te zijn: eerst de dames een omelet! Toch werd hij een beetje bang toen hij zijn omelet een paar keer had doorgegeven…zouden ze denken dat hij niet wil? Jordy kon dat niet zomaar laten gebeuren en moest ook bewijzen dat hij een gentleman was: fruit voor de dames! Wij dames laten dit lekker gebeuren en genieten ervan :) Jochem nam ook nog fijn de taak van reisbegeleider op zich om de dag van gisteren te evalueren. Kirsten en Laura kunnen lekker met de beentjes omhoog! Na het ontbijt kregen we een cultuur les van Jasper, onze host in Tamale van Nederlandse afkomst. Hij vertelde dat in dit gebied veel mensen boer van beroep zijn en hier vooral maïs, rijst, pinda’s en bonen worden verbouwd. Savannah was zo geboeid aan het luisteren: “Ik moet naar de wc, maar ik wil niks missen!” Jasper vertelde ook dat hier een mix van Moslims, Christenen en mensen met traditionele geloven vredig naast elkaar leven. Toch is het nog wel een taboe om met mensen van een andere (etnische) groep te trouwen. Het zijn vooral de ouders die de trouwpartner voor hun kinderen kiezen. Het komt langzaam steeds meer voor dat kinderen zelf hun partner mogen kiezen, maar altijd met goedkeuring van hun ouders.

 

Na het ontbijt was het tijd om de jongeren uit de gastgezinnen te leren kennen. Wij noemen ze geen jongeren, maar ‘friends’. Eerst hebben we een aantal kennismakingsspelletjes gedaan waarbij bleek dat sommige Nederlandse namen toch wel wat lastig zijn. Flora blijkt iets makkelijker te zijn dan Floor, en Jochem is omgetoverd tot Jacob. Met de Ghanese friends gingen we de lokale markt op om inkopen te doen voor het avondeten. Savannah stond als een echte Ghanese vrouw af te dingen om de goedkoopste producten te krijgen. De rest stond vooral verbaasd om zich heen te kijken naar de enorme drukte, kleuren en geuren. Sam had het gevoel dat hij deze markt eerder had gezien: in een actiefilm! Hij dacht dat Jackie Chan elk moment tevoorschijn kon komen en een achtervolging op de drukke markt zou plaatsvinden.

 

Op weg naar de kliniek zagen we één van de auto’s steeds verder achter raken. Waar was die nou gebleven? Het verlossende appje van Ben kwam al snel: we zitten vast in een gat! Snel werd de rest bij de kliniek afgezet en de pechvogels opgehaald met een andere auto. Het viel Floor op hoe vriendelijk en behulpzaak de mensen hier zijn. Het hele dorp was namelijk uitgerukt om te helpen met de auto en ze mochten echt niet zelf de backpacks in de andere auto zetten. De kliniek was indrukwekkend om te zien: een klein 4-kamer huisje waar 2280 mensen uit de omgeving terecht kunnen voor medische hulp. Het dichtstbijzijnde grote ziekenhuis is zo’n 8 kilometer verderop via een moeilijk begaanbare weg. De kliniek kan zelf ook niet patiënten naar het ziekenhuis brengen, want ze hebben geen enkel vervoersmiddel. Dat betekent dus ook dat als een vrouw ergens bevalt de kliniek afhankelijk is van lokale mensen om de vroedvrouw daarheen te brengen. Bevalt nog iemand anders in de omgeving? Dan moet deze vrouw toch echt even wachten en zelf bevallen, want er is maar één vroedvrouw beschikbaar. Bij de kliniek stond een enorme watertank, gedoneerd door een NGO, die op de waterleiding aangesloten was. Mooi initiatief? Helaas zit hier al 3 jaar geen water in…

 

Vanaf de kliniek konden we naar het eerste dorpje lopen. Door een horde kinderen werden we begeleid. In het dorp werden de eerste reizigers en friends afgezet. De dorpjes bestaan uit allemaal lemen hutjes. Aan de ene kant was dit het Afrika wat iedereen had verwacht, maar aan de andere kant ook wel heftig om zelf hier te verblijven. Het volgende dorp zit een paar minuten verderop en hier werd de rest van de groep afgezet. Toen we in het eerste dorp terugkwamen waren Floor en Nynke al helemaal gesetteld. Ze lagen lekker op een kleedje buiten naar de sterren te kijken. Sweet dreams!