Akwaaba Ghana

Reisupdate 1

WE ZIJN IN GHANA!! De reis hier naartoe verliep soepel. De mensen van de douane op Schiphol dachten dat ze een internationaal model tegenkwamen toen ze Nynke zagen lopen. Savannah had iets minder geluk en werd er tussenuit gepikt, omdat iets in haar rugzak er verdacht uit zag. Gelukkig was het maar de batterij van haar camera en konden we snel weer verder. Na een vlucht van 6 uur met de nieuwste films waren we dan eindelijk in Accra! Rianne had meteen de rol van held opgenomen door de kakkerlak in de meisjeskamer in het hostel te vermoorden.

Na een lekker nachtje met airco werd er al op tijd op de deuren geklopt: “Breakfast is ready!” Niks geen African-time, het ontbijt was gewoon 20 minuten te vroeg! Iedereen zat te smikkelen van een omelet, mango’s en ananassen. Daarna werden we opgepikt om Accra te verkennen. Vanuit het busje zagen we de stad en vertelde onze gids Mohammed alles over het leven hier. Zo krijgen kinderen hun naam gebaseerd op de dagen van de week. Mannen die op vrijdag worden geboren worden bijvoorbeeld Kofi genoemd, vandaar dat je meteen weet dat Kofi Annan op vrijdag geboren is. Ook vertelde hij dat goud het grootste exportproduct is, gevolgd door cacao. Maar liefst 60% van de cacao in de wereld wordt in Ghana geproduceerd. Dat wordt dus nog wat chocola kopen! Toen Mohammed vertelde dat het gemiddelde inkomen per dag net onder de 2 euro ligt, riep Nynke: “Ik dacht dat ik weinig geld kreeg bij de Albert Heijn!”.

Onderweg was iedereen vooral onder de indruk van het grote verschil tussen arm en rijk. Zo stond er in de ene straat een enorm vijf sterren hotel en een paar straten verderop een grote sloppenwijk met maar liefst 100.000 inwoners. Wij reden daarna door naar het Nederlandse deel van Accra: Jamestown. Accra bestaat namelijk uit een Deens, Brits en Nederlands deel. Hier kregen we een tour waar we onder andere langs een naaiatelier gingen waar tienermoeders een jaar lang training krijgen zodat ze een vak leren en voor zichzelf en hun kind kunnen zorgen. Buiten het atelier waren een paar jongens aan het basketballen en Sam daagde al snel een jongen uit om tegen hem te basketballen. Anderen daalden een smalle trap af om te zien via welke weg de slaven vroeger naar het fort werden gebracht. Toen we verderop een grote groep schapen zagen staan, vertelde de gids dat deze schapen wel 40 tot 100 dollar kosten. Deze worden namelijk gekocht om te eten of Moslims kopen ze om te offeren.

Na een Ghanese lunch (gefrituurde bananen met pinda’s) was het alweer tijd om naar het vliegveld te gaan voor onze vlucht naar Tamale. Sarah, Idil en Rianne namen op het vliegveld de belangrijke taak op zich van het meten van iedereens oren. Conclusie: Rianne heeft de kleinste oren en Jordy veruit de grootste oren. Toen we het vliegtuig zagen, keken we toch wel gek op. Aan de linkerkant was 1 rij stoelen en aan de rechterkant 2 rijen met stoelen. Wij waren 50% van de passagiers, wat een ervaring! Het was maar een uurtje vliegen, maar dat uurtje werd goed besteed. Sietse keek gefascineerd uit het raam naar het Ghanese landschap, een aantal speelden een kaartspel en sommigen waren aan het genieten van de binnenkant van hun ogen.

 

Aangekomen in Tamale keek iedereen zijn ogen uit: “dit is het Afrika wat ik in films gezien heb!” Vele groene bomen, vrouwen met enorme manden op hun hoofd en dieren los lopend op straat. Revi was vanuit de bus selfies aan het nemen met een paar Ghanese kinderen die op de motor (!) achter ons reden. Verder waren Maaike en Anke flink aan het vloggen en hoorde je iedereen “oeeeh”, “aaaah” roepen toen allemaal kinderen naar ons zwaaiden. Bij de lodge kreeg iedereen lekker spaghetti bolognese met een speciaal toetje: een sim-kaart! Na het eten werd er een potje ‘hoofdzaklamp-voetbal’ gespeeld in het donker waarbij Sarah uit haar broek scheurde. Had Sietse nou gedoucht? Nee hoor, hij zat helemaal onder het zweet! Na nog een potje weerwolven en een koude douche was het tijd om naar bed te gaan en bij te komen van alle indrukken.

 

Ebore bog a nyi (Welterusten!)