Na regen komt zonneschijn

Reisupdate 5

Deze ochtend worden we wakker gemaakt met het geluid van een tropische regenbui! De droge grond in het dorpje verandert al snel in een soort moeras, modderstromen banen zich een weg langs de huisjes. Ellen en Isa zijn al vroeg uit de veren en worden meteen aan het werk gezet, want de afwas moet nog worden gedaan! Floor, Marijke en Sidney vertellen dat ze zich ‘s nachts rot schrokken toen er ineens een koe in hun woonkamer bleek te staan. De jongens daarentegen hebben het wat luxer voor elkaar: zij slapen bij het dorpshoofd en hebben zelfs een tv tot hun beschikking! Het huis van mevrouw Klijmij is onbereikbaar en staat ineens in een soort meer.

Na een ontbijtje bij de gastgezinnen blijkt al snel dat terugfietsen geen optie is. De modderige weggetjes zijn veranderd in rivieren. Dat wordt dus lopen (help!). Toch blijft de stemming er goed in zitten en laten de reizigers zich niet uit het veld slaan door deze barre omstandigheden. De eerste meters worden er nog stenen neergelegd om het water te trotseren maar al snel hebben we ons bij ons lot neergelegd. ‘Eerst was het doel nog droge voeten houden, maar nu is het gewoon: niet vallen!’ aldus Yva. Luca is de eerste die ten onder gaat en ook Timo maakt een glijer. Overal modder! Het hele dorp begeleidt ons op blote voeten, handen worden vastgehouden om elkaar over de riviertjes te helpen. Het is wel duidelijk te merken dat zij hier meer aan gewend zijn dan wij! In het regenseizoen ligt dit gebied er vaak zo bij en de middelbare scholieren uit het dorp leggen deze weg dan (+\- 10 km ) elke dag glibberend en glijdend af. Als iemand ziek wordt betekent dat dus ook dat hij over deze weg gedragen moet worden. Een bizar idee!

Na 2,5 uur bereiken we dan eindelijk als een soort mud-monsters onze eindbestemming, de mainroad van de stad Moshi. Daar staat een overheerlijke lunch op ons te wachten die er na al deze inspanning goed ingaat. En, we spotten zo waar een streepje blauw aan de lucht! Dat geeft hoop (Ralf heeft inmiddels al zo’n 5 keer gevraagd: gaan we nog naar de hotsprings??). Dus we besluiten het er op te wagen, want zo’n heerlijke frisse duik daar dromen we de hele week al van. Hotsend over de blubberweggetjes vertrekken we. Het eerste stuk gaat dit verrassend goed, onze buschauffeur blijkt pro in het oversteken van de rivierstroompjes. Maar te veel modder, daar zijn we toch niet tegenop gewassen en zo’n 10 minuten voor onze eindbestemming komen we dan toch vast te zitten. Maar ‘Hakuna Matata (geen zorgen!) is een beetje de kreet van deze dag, en iedereen springt uit de bus en helpt duwen. Hoewel dit even lijkt te werken, zakt de bus meteen weer weg in de blubber! Er wordt een plaatselijke trekker (want tractor zeggen alleen mensen uit de stad volgens Nina ;)) met platte kar ingeschakeld en met z’n allen klimmen we er in om het laatste stukje af te leggen.

Maar aangekomen bij de hotsprings is iedereen al het geploeter meteen vergeten: wat een paradijselijke plek! En we zijn de enige die er zijn dus hebben een privé zwemfeest (dat is het voordeel van die blubberige wegen)! Ook krijgen we er een gratis fish spa bij, wat een grappig gevoel al die visjes aan je voeten. Ook hangt er een slingertouw waarmee de één na de ander het water in duikt! Heerlijk om al die modder zo even van ons af te spoelen. Helaas is het alweer veel te snel tijd om te gaan, en met een prachtige zonsondergang op de Afrikaanse savanne vertrekken we weer terug naar Moshi. Vannacht slapen we in een hostel, wat zal iedereen heerlijk slapen na een douche (zelfs al is deze koud)! 

Weltrusten!