Een modderig tripje

Reisupdate 4

(dit verslag is mede mogelijk gemaakt door Nina, Timo en Teun!)

Met nog wat slaperige oogjes komen de reizigers deze ochtend aan bij het guesthouse, want het wekkertje gaat vandaag vroeg! Gelukkig staat er een heerlijk bakje koffie (Kawaha) klaar. Na de laatste knuffels en selfies met de gastgezinnen is het dan toch echt tijd om Tarakea te verlaten. Terwijl we hoger de Kilimanjaro op rijden zien we het landschap om ons heen veranderen: het wordt steeds mistiger en meer jungle-achtig! Tanzania bewijst zich opnieuw als een land met vele landschappen.

Tijd voor het volgende avontuur, we gaan een bananen- en koffietour doen in Moshi! Maar voordat we daar mee beginnen hebben we eerst een bijzondere gast in ons midden. Fairaway werkt in Tanzania namelijk samen met een lokale stichting, stichting Sengerema, die kansarme jongeren met behulp van micro-kredieten een trainingsprogramma helpt om een bedrijfje op te starten. Jeroen, de oprichter van stichting Sengerema, is toevallig in de buurt en komt ons meer vertellen over de uitdagingen waar hij mee te maken heeft gehad met het opzetten van deze bijzondere stichting. In 2008 begonnen ze met het opzetten van het trainingsprogramma, en inmiddels worden alle trainingen aangeboden door lokale ondernemers die ook zelf het programma hebben gevolgd. Alle reizigers luisteren geboeid naar zijn verhalen. ‘Supertof, je leert hierover bij economie, maar nu zie je dat dit soort dingen ook echt werken!’, aldus Yva.

Dan beginnen we aan onze koffietour. We lopen door een modderige jungle heen en komen uiteindelijk bij één van de plekken waar koffiebonen worden geproduceerd. Hier wordt ons alles verteld over het proces van het maken van koffiebonen en de prijs die de boeren er hier voor ontvangen. ‘Bizar dat de boeren hier maar zo'n klein beetje krijgen voor een kop koffie, die bij de Starbucks 5 euro kost’ aldus Floor. Hierna mogen wij ook onze eigen koffie maken! De koffie is erg lekker (volgens sommigen), maar niet iedereen kan het waarderen. Teun leert zelfs één van de koffieboeren hoe je een ‘koffie verkeerd’ maakt. Op de terugweg kunnen velen het niet laten om langs de souvenirwinkel te lopen, hier worden mooie inkopen gedaan voor het thuisfront.

Na het wegbrengen van onze spullen bij het hostel, gaan we te fiets een hobbelig avontuur aan. De paden zijn modderig en glad door de avond ervoor, maar als ervaren fietsers vechten wij ons een weg door het ruwe landschap heen. Een uur lang ploeteren later komen we eindelijk aan bij het knusse dorpje waar we vrolijk ontvangen worden. Toen we net aan het uitrusten waren, valt het met bakken uit de hemel. Na de verdeling van de van de gastgezinnen, staat een onverwachte bezoeker in bed te wachten op Luca en Martine, een tor springt uit het bed en jaagt hen de rillingen over het lijf. Voor veel van de reizigers was het even schrikken hoe primitief veel van deze dorpelingen wonen. Toch merkt Teun op dat de gastvrijheid hier een soort positieve ziekte is, waar je zelf mee besmet raakt; je wordt er zelf ook liever van!

Tijd om te slapen, met de geluiden van krekels op de achtergrond. Lala Salama!