Live, Love, Life in Nepal

Reisupdate 5

Na alle avonturen van gisteren, hebben we het vandaag iets rustiger aan gedaan. Na een nacht in de tent (met wel het zachtste matje sinds we hier zijn) hebben sommigen weer heel goed geslapen, en hadden anderen toch wel last van de hitte in de tent. Voor Tiba begon de dag minder leuk: zij had haar telefoon in het niet al te frisse toilet laten vallen! Inge had zelf al vrij snel besloten dat ze geen Nepalees simkaartje nodig had, want dan kon ze ‘zich lekker afsluiten van de wereld en genieten van de reis’.  Deze twee zijn dus een perfect duo samen. Het werd ook heel vroeg al erg warm, waardoor het zweet al van ons gezicht afdroop toen we weer met de boot naar de overkant werden gebracht. Gauw de bus met airco in dus!

Onderweg zagen we nog een vrachtwagen, kerend op de weg, met laadklep waar een heleboel vuilnis in lag, en tot onze verbazing gingen ze dat alles de rand af kieperen, zo de rivier in! Het was Ghislaine een paar dagen geleden al opgevallen dat er nauwelijks prullenbakken waren, en daar hebben we nu ook een verklaring voor. Het afval wordt vaak nog wel door particulieren opgehaald, maar er is geen afvalverwerkingsdienst in Nepal, dus wordt het gewoon ergens in de natuur gedumpt: zonde!

Binnen drie uur kwamen we al aan bij onze bestemming, het Wild Horizons Guest House bij het Chitwan National Park! Gezien de enorme hitte (hoog in de 30 graden, maar de gevoelstemperatuur is 45 graden) hebben we na de lunch een siësta ingelast: bijna 2 uur vrije tijd voor iedereen, die ze konden besteden door lekker te chillen in de kamers (met een normaal ‘zittoilet’ en douche), of door nog even wat winkeltjes af te struinen in de omgeving.

Toen die enorme hitte ietwat draaglijker was, vertrokken we in 1 jeep en 1 kleine vrachtwagen met een bankje achterin richting de rand van het nationale park, naar de olifantenopvang. De gids die met ons meeging (gespecialiseerd in wild life), vertelde ons over de verschillen tussen Afrikaanse en Aziatische olifanten, hoe lang de draagtijd is, en waarom de olifanten in dit verblijf niet in het wild leven. In Nepal worden olifanten al lange tijd gedomesticeerd en bereden door mensen, met verschillende doeleinden. Bijvoorbeeld om de grenzen van het park te bewaken, om goederen te transporteren en om mensen te redden in overstromingsgebieden. Tegenwoordig echter, worden er ook veel ritjes en zelfs hele safaritochten op olifanten aangeboden voor toeristen, en daarover was wat discussie in de groep. Deze olifanten stonden namelijk veel met hun poten aan kettingen vast bij de opvang, en mochten ongeveer 6 uur per dag vrij rondlopen. Uiteraard kregen ze wel genoeg te eten, maar wat vinden we hier nou precies van? Velen van ons vonden het zielig, anderen vonden dat we dan ook geen paard meer moesten rijden, of dierentuinen bezoeken. Een lastige kwestie dus, maar wel goed om met eigen ogen gezien te hebben en het erover te hebben met elkaar!

Vervolgens gingen we nog even naar een origineel Tharu-dorp. De Tharu zijn een originele bevolkingsgroep van Nepal, met hun eigen stijl van huizen bouwen (daken van gedroogd gras en bamboe als ‘ruggengraat’ van het huis) en hun eigen festivals en gebruiken. Hoewel dat op zich goed klinkt, waren we niet zo enthousiast over dit dorp. Bij de evaluatie met de groep kwam naar voren dat het niets toevoegde, en vroegen sommigen zich af waarom we daar überhaupt waren, terwijl er ook veel andere toeristen waren. Voor Kirsten en Madelon een trots moment, omdat we na een paar dagen al merken dat onze reizigers echt graag het authentieke Nepal willen ontdekken, en niet meer graag op plekken komen waar veel toeristen zijn.

Tenslotte zijn we nog naar een ander Tharu-dorpje geweest (waar geen toeristen waren!), die we even op eigen houtje hebben verkend, en Tiba en Lars zelfs een christelijke kerk hebben ontdekt! Maar ons eigenlijke doel was het bijwonen van een dansvoorstelling van Tharu-mannen en -vrouwen. Zij waren prachtig aangekleed in zwart-witte jurken en gewaden, hadden belletjes om hun heupen en gekleurde versieringen. Onder het getrommel van lokale mannen hebben zij twee dansen voor ons uitgevoerd, waar flink wat coördinatie voor nodig was, aangezien ze ook nog stokken als attributen hadden! Vervolgens heeft een lokale man nog een vuurdans gedaan met een brandende baton, en bij de laatste dans mochten we allemaal meedansen: een kans die bijna iedereen van ons wel heeft aangegrepen. Joyce en Floor staken ver boven de lokale mannen en vrouwen uit en Olivia swingde lekker met haar heupen.

Ondertussen zagen we velen al kleine oogjes beginnen te krijgen of te knikkebollen, dus was het tijd om gauw terug te gaan naar het guest house, lekker te eten, en op tijd naar bed te gaan!