It's time to Momo

Reisupdate 1

Er was eens… een groep van 12 jongelui en 2 oude taarten, die het avontuur naar Kathmandu aangingen! Het begon allemaal in de vertrekhal van Schiphol. Een aantal moeders kon het niet droog houden bij het afscheid nemen. De jongelui waren echter minder aangedaan en volgden ons al snel naar de incheckbalie. Hier moesten we helaas een uur wachten op onze beurt, omdat er voor ons een groep van 37 man moest inchecken… #firstworldproblems.

Hierna konden we snel door de security check en de douane, en kon het avontuur beginnen! Eenmaal aan boord sliep Ghislaine al sneller dan de meesten hun film konden starten, roken Joyce en Madelon het eten al van verre aankomen, en vroeg Quinten zich af wat hij met het bakje water moest dat bij zijn eten geserveerd werd.

Eenmaal op Istanbul Airport aangekomen hebben we eerst een spelletje ‘hoe vaak kunnen we van Gate wisselen’ gedaan, wat ertoe leidde dat de halve groep ging roeien op de loopband! Het filmpje staat op Instagram (@fairawayreizen).

Helaas bleek onze aansluitende vlucht vertraagd te zijn, maar daardoor hadden we wat tijd om rustig te toiletteren (de eerste hurktoiletten zijn gesignaleerd!) en wat drinken te kopen. Kirsten zocht heel braaf naar een flesje frisdrank, maar kon binnen een straal van 10 minuten lopen alleen maar alcohol vinden! Alleen de mannen, Quinten en Lars, is het gelukt om na ruim een kwartier lopen toch een flesje water te vinden, tot ergernis van de meiden die tevergeefs gezocht hadden.

Op de vlucht naar Kathmandu hebben de meesten geslapen, sommigen beter dan anderen, en nadat we aan het einde van de vlucht nog eens 40 minuten boven Kathmandu hebben gecirkeld, konden we eindelijk voet op Nepalese bodem zetten! Lange rijen om een visum aan te vragen konden we gelukkig ontwijken, en toen we onze tassen hadden gevonden bij de bagageband, werden we warm ontvangen door onze gidsen Bishal en Gelu! Met een gele schoolbus werden we door Kathmandu gereden, waar we meteen vele indrukken op hebben gedaan: zeer chaotisch verkeer, veel mensen op scooters en motors, al toeterend, over straten waar de elektriciteitskabels gewoon langs de weg aan palen verbonden zijn naar de huizen toe. Ook zagen we al een sloppenwijk, waar de meesten huizen golfplaten als daken hadden. Dat is wel meteen even confronterend!

We werden naar The Women’s Centre gebracht, waar vrouwen die nooit onderwijs hebben gehad in hun jeugd, dat nu nog kunnen krijgen. Ze krijgen dagelijks les in Nepalees, Engels en Wiskunde, en doen daarnaast ook andere dingen, zoals koken. Ze hebben ons geleerd Momo’s te maken: gestoomde deeghapjes gevuld met vlees of vis, met een pittige currysaus. Heerlijk! Dat is nog eens met je neus in de momo’s vallen! Olivia was zo lief om haar verjaardagsbutton te geven aan één van de vrouwen die vandaag jarig was, en na een ‘lang zal ze leven’ van ons allen en dit cadeautje, was de vrouw ontroerd door het gebaar. Een mooi moment dus!

Vervolgens zijn we in drie groepen gesplitst: 5 meiden zijn naar hun gastgezin gelopen met een lokale gids, 5 anderen naar een ander huis, en de heren zijn met Kirsten en Madelon naar het laatste gastgezin gegaan, die in een huis wonen dat naast het vliegveld ligt, én uitkijkt over de gehele Pepsi wijk! Wat een uitzicht! Uiteraard hebben de moeder ganzen een rondje langs de huizen gemaakt, en zagen dat de meiden het overal goed voor elkaar hebben, er is zelfs wifi: dat is onverwachte luxe! De Nepalese simkaartjes worden morgen verder in orde gebracht, en deze eerste avond werd er ook overal voor ze gekookt door de gastvrouw, zodat iedereen lekker op tijd, en toch wel flink moe, naar bed kon gaan. Morgen draaien we de rollen om, en gaan wij voor (met) de gastgezinnen koken!

Bholi bhe Taûlaa (tot morgen)!