Een sterk verhaal

Reisupdate 7

De laatste dag in Suriname is aangebroken! De groep heeft genoten van een heerlijk nachtje in het guesthouse in Wageningen. Wat een luxe vergeleken met de jungle. Gelukkig was de wc-deur op tijd gemaakt, nadat Lume ‘per ongeluk’ een stukje tape van het slot had gehaald en de deur in het slot viel. Vanochtend stonden we weer vroeg klaar om naar de Petronella kliniek te gaan. Het verschil met de polikliniek in Kalebaskreek viel ons meteen op. De meesten vonden de kliniek luxer dan verwacht. Er waren verschillende afdelingen zoals een spoedeisende hulp, consultatiebureau, oogafdeling, laboratorium en een verloskamer. Aniek vroeg de arts de oren van haar hoofd, ze vond het erg interessant allemaal. Opereren doen ze alleen niet. Dan moeten patiënten met de ambulance een uur naar Nickerie rijden. Er zijn op dit moment 2 artsen werkzaam en de specialisten komen 1 of 2 keer per maand vanuit Nickerie langs om patiënten te behandelen. Eigenlijk was er best moderne apparatuur, maar we zagen dat iedereen toch alle administratie in een schrift opschreef. Nog een interessant weetje: vrouwen die bevallen nemen de navelstreng en placenta in een bakje mee naar huis om het op hun erf te begraven. Aniek vond dit wel wat hebben en Lume vond het vooral goor.

Roberto gaf ons nog even een korte tour door Wageningen en vertelde dat vroeger de school en het zwembad in Wageningen waren verdeeld in de blanken, de arbeiders en de gemixten. We reden met het busje weer langs de kliniek en toen kwam er ineens een helikopter overvliegen. Hij landde zelfs bij de kliniek, super dichtbij ons busje, dus we stopten even om te kijken. ‘Is dit een traumahelikopter?’, vroegen we ons af. Dat was het niet. Het lijkt een sterk verhaal, maar we zagen president Bouterse het vliegtuig uit stappen, omringd door bewaking. Volgens Roberto ging hij op bliksembezoek bij de Petronella kliniek voor controle, omdat hij de kliniek een tijd geleden heeft laten vernieuwen. Een bliksembezoek was nog een understatement, want nog geen 5 minuten later steeg de helikopter alweer op. Wat een timing dat we net op dat moment daar waren!

Tijdens de rit naar Paramaribo kwamen we langs de rijstvelden en zagen we een vliegtuigje dat werd ingeladen met mest en pesticiden. Die worden gestrooid over de rijstvelden. De pesticiden komen alleen ook in het water terecht, waar vissen in zwemmen. Deze vissen bevatten hierdoor veel giftige stoffen, maar worden wel gewoon gegeten door de inwoners van Wageningen. Ook stopten we even bij de zee in Coronie. De zee wordt oorspronkelijk geweerd door het mangrovebos dat daar staat, maar dat wordt gekapt omdat het hout gebruikt wordt om vis te roken. Hierdoor hebben ze dijken moeten aanleggen, die door een Nederlands bedrijf gemaakt zijn. Voor de mensen die Globaland kennen: we hebben de gevolgen van boskap en het sproeien van gif nu in de praktijk gezien!

In Paramaribo hebben we saoto soep geluncht, een heerlijke Surinaamse soep. Daarna namen we afscheid van Roberto en Mildred en werd het tijd om nog wat souvenirs te scoren en snel naar het vliegveld te gaan. Onderweg hebben we nog even snel een frisse Parbo Radler 0.0 gescoord als afsluiter van de reis. Op het vliegveld werden we nog bekust en beknuffeld door de buschauffeur.

Nu is het tijd om naar Nederland te vliegen. Wij hopen dat iedereen een onvergetelijke, indrukwekkende reis heeft gehad. Sarah H en Kirsten hebben in elk geval genoten en jullie kunnen ze over een paar uur weer knuffelen. Tot straks!