Surinaams Wageningen

Reisupdate 6

De bonte avond was één groot feest! Nadat we samen met de gastgezinnen gegeten hadden, werd al snel de polonaise ingezet. Alle Surinaamse kinderen werden aan hun armen de polonaise in getrokken. Hierna was het tijd voor de optredens met de gastgezinnen. Aniek en Sanne hadden met hun gastgezin het Limburgse carnavalslied ‘kom met mich mit’ gezongen. Siebe en Lume hadden een quiz gemaakt over Nederland. De andere twee teams moesten de vragen beantwoorden, zoals: Welk gebouw is typisch Nederlands? A: Wietfabriek B: Molen C: Moskee. Dat was toch wel een moeilijke vraag, maar de kennis van de Surinaamse gezinnen over Nederland viel niet tegen! Het gastgezin van Aniek en Sanne had gewonnen en kregen een Pomelo als prijs. Als laatste was het de beurt aan het gezin van Isa, Vera en Sarah. Zij hadden een dansje ingestudeerd. De heupjes en Surinaamse billen werden lekker losgeschud! De avond werd afgesloten met een fotoshoot met de gastgezinnen. Het was weer tijd om naar bed te gaan, want vanochtend vroeg moesten we Kalebaskreek alweer gaan verlaten. Als afscheidscadeautje hebben Vera, Sarah en Isa een sieraad gekregen van hun gastmoeder en kinderen. Aniek en Sanne kregen ook een ketting. Lief gebaar!

Met al onze spullen gingen we de boot op en werden we verrast door een tropische regenbui. Ja, nu kwam hij eindelijk op het ‘juiste’ moment. Sarah H was geobsedeerd door de zilverreigers, want die wilde ze per se op film hebben. We zijn benieuwd naar het resultaat. Kirsten’s dag begon met een vloedgolf en natte voeten, waar iedereen wel om kon lachen. Sanne’s dag begon met een val in een gat, maar gelukkig zit haar been er nog aan. In de bus kregen we een heerlijk Javaans ontbijt, wat Lume al snel op z’n schoot liet vallen. Na nog een stuk rijden in het busje kwamen we aan in Wageningen. De groep kon vlug even hun spullen droppen bij het guesthouse en ze waren meteen dolblij om weer een echte douche te zien. Sarah H had zichzelf al snel buitengesloten in het huis, maar gelukkig was daar de reddende engel Sanne! Zelfs de reisbegeleiders zijn soms wat onhandig…

We gingen direct op pad naar de rijstfabriek. De rijstfabriek is pas sinds een jaar weer open, want hij was in 2005 failliet gegaan door de stijgende prijzen. Het was een enorm gebouw! De gids vroeg nog: zijn jullie allemaal fit? We hadden niet verwacht dat we op het dak zouden belanden! Hoe hoog is zo’n silo wel niet waar ze de padi (de onverwerkte rijst) in opslaan? We mochten een steentje naar beneden gooien en pas na ruim 4 seconden hoorden we het vallen. Vanaf het dak hadden we een prachtig uitzicht over de rijstvelden, waar binnen nu en 2 weken de oogst zal beginnen. Ze waren in de fabriek dus druk bezig om alles helemaal gereed te hebben voor de eerste ladingen binnenkomen. Van Fair Trade is hier helaas nog geen sprake. De fabriekseigenaren spreken met z’n allen één prijs af die ze de boeren bieden, dus ze hebben geen keuze. Ze krijgen maar 1 SRD voor 1 kilo padi, waar je 400 gram rijst van kunt maken. Dit vinden wij erg weinig!

Na de fabriek was het tijd om de Marataka rivier op te gaan, prachtig! We kwamen langs een aantal inheemse dorpjes en in één waren zonnepanelen te vinden. De overheid subsidieert dit zodat het hele dorp stroom heeft. Een mooi initiatief. We hebben kapucijnen aapjes, ijsvogel, otters, ara’s, een toekan en witte roofvogels gezien. Helaas waren de kaaimannen goed verstopt. Op het einde van de boottocht begon de zon al te zakken, dus konden we ook nog eens genieten van de zonsondergang.

Roberto heeft als afsluiting van de dag een heerlijke cassavesoep voor ons gemaakt. Morgen begint onze dag met een broodje pom, we blijven in de Surinaamse sfeer.

Groetjes uit Wageningen