Terug op school

Reisupdate 4

De luiaard kan ook weer van de bucketlist af! Isa, Siebe, Vera, Kirsten en Sarah H hebben hem kunnen bezichtigen. ‘Ja dit bedoel ik met een koala!’, was de reactie van Siebe. Het beest bewoog zich in slow-motion voort in de boom. Na een heerlijk nachtje slapen met het geluid van de keiharde regen op ons dak, stond de groep om half 6 al aangekleed en wel bij de steiger om de jongeren uit hun gastgezinnen uit te zwaaien die met de boot naar hun middelbare school vertrokken. Als we dan toch zo vroeg op zijn dachten Siebe en ‘Wiebe’, laten we dan ook weer de emmers vullen met water. ‘De bodem is te zien nu’, zei Lume. Afwassen ging toch nog wat te ver, maar wie weet volgt dat thuis in Nederland nog.

De rest van de ochtend heeft de groep meegedraaid op de basisschool in het dorp. De school op Kalebaskreek heeft maar 40 leerlingen. Hierdoor bestaan de klassen uit maar 3 tot 8 leerlingen, lekker rustig! Elke klas heeft zijn eigen leraar. Het was gisteren een nationale feestdag en hierdoor was vanochtend de weekopening. De leerlingen moeten dan per klas in een rijtje staan, van groot naar klein, en dan zingen ze het volkslied als ze de Surinaamse vlag hebben gehesen. Vervolgens gingen de kinderen naar hun klassen en verspreidde onze groep zich over de klassen. Vera ging bij de kleuters zitten, terwijl Aniek juist liever bij de wat oudere kinderen zat. Isa mocht een verhaal voorlezen over hoe slecht roken voor je is, Vera heeft een stukje seksuele voorlichting gekregen bij groep 1/ 2 en Sanne heeft geholpen met de toets.

Na de pauze zijn we naar de polikliniek in het dorp gegaan, waar de broeder ons stond op te wachten. Zijn vrouw is op dit moment hoogzwanger, dus we hadden direct een interessante vraag: ‘Hoe gaat een bevalling hier?’. In principe kan de broeder eerste hulp verlenen, maar voor operatie en complicaties moeten de dorpelingen met de boot naar Boskamp. Een uurtje varen en daar staat dan een ambulance op ze te wachten om ze naar Nickerie of Paramaribo te brengen. Dat is nogmaals 2 uur rijden. De medicijnvoorraad is één kleine kast, tot schrik van Sarah. De medicijnen worden eens per 2 weken geleverd, maar dat is niet genoeg voor als er echt iets is. Zieken kunnen een beperkte hoeveelheid paracetamols krijgen. Tot slot vroegen we nog hoe een baby ‘bekend wordt gemaakt’ in het dorp. Dit merken de inwoners door de geur die wordt verspreid en hun kledendracht. ‘Wordt het een jongetje of een meisje?’, vroegen we. Ze denken dat het een meisje wordt, maar de vorige keer had de verloskundige het ook verkeerd. Dus het blijft een verrassing.

Om 12 uur zijn we gaan sporten met de leerlingen: een potje slagbal, lummelen en voetbal. Lume’s team heeft  gewonnen, maar dit lag niet aan Lume volgens Siebe en Isa. Ja bloopers staan ook op de film. Sanne was fanatiek het voetballen aan het coachen, terwijl Vera druk in de weer was met de kleine kinderen. Na al dat sporten was het weer tijd voor wat afkoeling. Lume en Sarah namen een duik in de rivier tijdens een tropische regenbui, terwijl Isa en Vera hun haren wasten in de regen.

Terwijl we stonden te wachten op de jongeren die terugkwamen met de boot, viel er plotseling een kokosnoot uit de boom. ‘Die wil ik eten’, riep Sarah. Op naar het gastgezin van Lume en Siebe, waar de kokosnoot voor ons kon worden opengehakt. ‘Het smaakte een beetje weeïg’, volgens Lume, maar Sarah vond het naar niks smaken. Aan het einde van de dag gingen we cassave trekken en steken met de lokale jongeren. Dat mes in de handen van de jongens beviel ze wel. Morgen gaan we de cassave raspen en uitpersen, we zijn benieuwd! Nu is het tijd voor een avondwandeling door de jungle voor onze echte avonturiers.

Srib Switi!