Freedom is not free

Reisupdate 6

Vandaag zijn wij vroeg opgestaan om te vertrekken naar Nairobi. Na ongeveer twee uur waren we bij de grens, waar iedereen weer twee stempels kreeg. Daar was iedereen natuurlijk erg blij mee, maar toch viel het een beetje in het niet bij het paspoort van Stratton. Sinds juni 2018 had hij al meer dan tien stempels! We moeten maar weer snel op reis voor wat nieuwe stempels. Daarna gingen we verder naar de hoofdstad van Kenia.

Maudi en Fabiën vonden het verkeer erg heftig. Overal komen auto’s vandaan en inhalen gaat links en rechts. Er lopen mensen op straat en er rijden zelfs piki piki’s (motors) tegen het verkeer in. Gelukkig hebben we een goede driver. We hebben snel onze tassen bij het hostel achter gelaten en zijn naar de sloppenwijk gegaan. We reden eerst door een wijk met grote huizen, grote hekken en bewakers. Vanaf daar zijn we met de gidsen gaan lopen naar Kibera, één van de grootste sloppenwijken in Afrika. Deze wijk is ontstaan na de kolonisatie. De Kenianen hebben toen het spoor aangelegd, en toen de Engelsen weggingen hebben zij dit stuk land als bedankje aan de werknemers gegeven. Inmiddels wonen er hier naar schatting ongeveer 2 miljoen mensen. 

De winkeltjes in het begin zagen er best goed uit en de weg was geasfalteerd. Op deze markt kan je ontzettend veel kleding van bijvoorbeeld Primark vinden, omdat we dat toch wat sneller wegdoen. Wat later in de tour kwamen we ook wat dieper in de wijk. Daar liepen we langs waterstroompjes die eigenlijk verstopt waren door alle etensresten, afval en kleding die er in lag. Onze berggeit Maaike hopte overal tussendoor, en de rest kwam er gelukkig ook zonder kleerscheuren vanaf. Langs het spoor was ook een afvalberg ontstaan, omdat daar blijkbaar een keer in de week vuil wordt opgehaald. Fabiën heeft nog even een traantje weggepinkt, omdat het toch wel erg heftig was. De inwoners van Kibera leven dan wel in vrijheid, maar echt vrij zijn ze niet.
Onderweg zijn we ook langs twee bijzondere initiatieven gelopen. Bij Victorious VCG zijn een aantal 17-jarige jongens ooit begonnen om botten van dieren van de straat af te halen en daar iets moois van te maken. Ze maken hier gave sieraden en andere ornamenten van. Inmiddels is het uitgegroeid tot een goedlopend bedrijf, waar ook kansarme jongeren uit de wijk in dienst worden genomen. Een stukje verderop zit de Power Women Group. Deze vrouwen hebben elkaar ontmoet terwijl ze medicijnen haalden voor hun HIV-positieve kinderen. Zelf zijn deze vrouwen ook HIV-positief en in Kiberia heerst daar nog altijd een taboe op. De vrouwen worden vaak gediscrimineerd en kunnen geen werk vinden. Omdat ze lunch en uniformen voor hun kinderen moeten betalen (school zelf is gratis in Kenia), hebben ze samen een winkeltje gestart. Daarmee doorbreken ze ook de taboe en maken ze het bespreekbaar. Ze zorgen ook voor informatie over HIV. Wat was het bijzonder en inspirerend om deze mensen allemaal te mogen spreken vandaag! 

Eenmaal terug in het hostel werd duidelijk dat het echt wel indruk had gemaakt op alle reizigers. Ook hier werd het contrast weer benoemd. Dat de mensen zo warm en vrolijk kunnen zijn terwijl ze in deze omstandigheden leven blijft bewonderenswaardig. De gidsen vertelden ook dat ze hier niet weg willen. Ze willen blijven om de wijk verbeteren en de mensen helpen. 

You’ve got to be the change to make a change.