Meeting Stichting Sengerema

Reisupdate 4

Vanmorgen was het tijd voor het afscheid. In korte tijd hebben de reizigers een goede band gekregen met de gastgezinnen, dus het was erg lastig om afscheid te nemen. Toch was het ook erg leuk om verder te gaan met het volgende deel van de reis. We gingen namelijk naar de koffieplantage. Hier kregen wij een korte presentatie van Annemiek van Stichting Sengerema. Mavo Muurhuizen heeft namelijk voordat ze op reis gingen geld opgehaald voor deze stichting. Annemiek vertelde hier dat 70% van de mensen die een lening krijgen bij Stichting Sengerema slagen met hun bedrijfje. Deze lening kan echt een belangrijk verschil zijn voor de ondernemers, zoals wij de afgelopen dagen ook hebben gezien. Wat ook bijzonder is, is dat de ondernemers, nadat zij dus een uitgebreid programma volgen en een lening krijgen, ook nog worden geholpen met de uitdagingen die zij tegenkomen. Met het geld van Mavo Muurhuizen zal hiervoor een systeem opgezet worden waardoor ondernemers makkelijker contact kunnen leggen met hun coach en met andere ondernemers.

Tijdens de koffietour hebben wij een heerlijk kopje koffie gebrouwen en hebben we nog een korte economieles gehad, want ja, dat kan natuurlijk niet anders als er een economiedocent mee op reis gaat!

Ondertussen kwam er ook de realisatie hoeveel er aan een kopje koffie vooraf gaat. Met een druk op de knop is je koffie klaar, maar hier betekent dat hard werken. Ook delen tien plantages hier de machine, omdat het anders te duur is.

Daarna zijn we een stuk gaan fietsen naar de volgende gastgezinnen. Oftewel, we zaten weer onder het stof. Hoe de mensen hier er nog altijd zo netjes uitzien, blijft een raadsel. Dit stukje Tanzania maakt ook wel echt indruk. Maudi was bijvoorbeeld ontzettend verbaasd dat een meisje van een jaar of zes haar broertje op haar rug tilde. Juf Maaike was al helemaal voor haar toekomst aan het oefenen. Telkens was ze weer spelletjes aan het spelen met de kinderen. Rutger en Lars hadden het idee om de heuvel op te gaan voor zonsondergang. Het was prachtig om in de verte alle lichtjes van Moshi al te kunnen zien. Op de weg terug verklapte Nina dat dit de beste week van haar leven is.

‘s Avonds hebben we nog een kampvuur gehad. Er werd dit keer geen ‘het is een nacht’ gezongen, maar een spring-zo-hoog-als-de-masaai-contest gehouden. Terwijl er werd gedanst vertelde een 13-jarig meisje dat ze volgend jaar niet meer naar school kan, omdat er geen geld voor is. Dit meisje wil zelf juist super graag naar school. Rutger vertelde deze week nog dat sommige leerlingen in Nederland helemaal niet gemotiveerd zijn, en daarmee werd het contrast nogmaals zichtbaar. 

Morgen gaan wij op pad om de zonsopgang te bekijken. Daar staan we graag vroeg voor op!