Habari ya asubuhi!

Reisupdate 2

Vol spanning stond ik vanmorgen op ze te wachten. Hadden ze goed geslapen? Waren er spinnen? Of andere verrassingen? Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee. Maudi en Fabiën hadden al vroeg de oproep voor de moskee gehoord, en bij Nina en Maaike ging er iemand al om 5 uur werken! Ze waren toch wel verbaasd dat de dag hier al zo vroeg begint. Toch zei Maaike ook al snel: ‘ze leven hier met het licht’. Ze staan op als het licht wordt, en gaan slapen als het donker is. Eigenlijk wel heel logisch natuurlijk.

Maudi en Fabiën hebben voordat ze op zijn gestaan nog goed geoefend en wilden Godfrey met een vrolijke ‘Habari ya asubuhi’ begroeten. Helaas waren ze zo van de wijs gebracht toen hij ‘goodmorning’ zei, dat ze toch maar in het Engels reageerden. Morgen is het tijd voor poging twee. Tijdens de tweede Swahili les werden er dan ook allerlei vragen gesteld om het gesprek met de lokale mensen beter te laten verlopen. Erg leuk om te zien dat het zo wordt opgepakt.

Op de markt hebben Maaike en Fabiën zich ontwikkeld tot rijst-experts. Kritisch werd er gekeken naar en geroken aan de korrels en een weloverwogen keuze werd gemaakt. Nina en Rutger hadden het voor elkaar gekregen om iemand op de markt ‘bedankt voor de wortels’ te laten zeggen. Maudi en Lars zijn hard aan de slag gegaan met de opdrachten, maar ondanks deze hele fanatieke poging, zijn Nina en Rutger er met de winst vandoor gegaan.

De ingrediënten voor de kookworkshop waren ook op de markt gescoord. Met de hulp van de kenners en de recepten erbij werden er al snel bananen gesneden voor de soep en zat de rijst in de pan voor de pilau. Nina en Rutger hadden een top taakverdeling: de ene maakte het deeg van de chapati’s, die bakte ze in de pan met olie, en dan nog een beetje extra olie. Nina is nu expert in het flippen van de chapati’s, dus zij zal voortaan wat vaker een pannenkoekenontbijt maken denk ik zo!

Nickson en Godfrey zaten erg gefascineerd toe te kijken hoe Rutger en Lars aan het koken waren. Godfrey en David vertelden dan ook dat zij nooit koken. Toen merkte de groep wel dat er hier nog wat meer traditionele genderrollen bestaan. Uiteindelijk misten Maaike en Fabiën toch wel wat kruiden, en moest Fabiën bijna huilen omdat ze iets te gretig was geweest met de peper, maar we hebben heerlijk gegeten! Dat belooft wat als ze terug zijn!

De kliniek die wij in de middag hebben bezocht, ligt boven op een heuvel. Onderweg werd er al ingebeeld dat het geen pretje zou zijn om deze weg met een gebroken been af te leggen. De dokter leidde ons rond en de reizigers waren eigenlijk een beetje verbaasd dat het er zo netjes en schoon uit zag. Toen we bij de bevalkamer kwamen, werd het toch wel duidelijk dat we in Tanzania zijn. Er stonden twee bedden naast elkaar, zonder apparatuur. Daartegenover was er een geïmproviseerde warmtebron voor als het kindje ademhalingsproblemen had.

De dokter vertelde dat de kliniek zorg biedt aan een regio waar 34.000 mensen wonen. Op het moment werken er 43 mensen in de kliniek, terwijl de dokter aangaf dat hij er eigenlijk 80 nodig heeft om goede zorg te kunnen verlenen. Daarnaast was het gebrek aan apparatuur een groot probleem. Terwijl we in Nederland steeds meer zien dat mensen bloeddrukmeters thuis hebben, waren er in deze kliniek maar twee. De groep was hiervan erg onder de indruk, maar vertelde ook dat ze het daarom juist helemaal bijzonder vinden hoe blij de mensen hier zijn.

Na het eten zijn we snel gaan slapen wat morgen zullen ze weer vroeg uit de veren moeten om hun gastgezin te helpen!