Beestachtige afsluiting

Reisupdate 7

Iedereen wordt heerlijk uitgerust wakker. Wat wil je ook na een nacht in zo’n hemels bed! Na het meest Westerse ontbijt tot nu toe – toast met ei – stappen we allemaal in de busjes: op naar Nairobi National Park voor de safari! Bij de ingang van het park worden we geamuseerd door een paar Masaïkrijgers. Siebert is onder de indruk van hoe hoog ze kunnen springen. Sam, Sabine en Matthijs springen vrolijk met ze mee. Maar dan is het tijd om de wildernis te trotseren!

Het begint al goed. We zijn nog geen twee minuten onderweg of er staat al een prachtige giraffe op nog geen drie meter afstand. Wat bijzonder om deze imposante dieren zomaar op de weg tegen te komen. Snel daarna krijgen we via de radio signalen binnen dat er een bijzonder dier is gespot. De gidsen houden het nog een verrassing, maar we gaan er vliegensvlug op af. En we worden niet teleurgesteld, in de berm op een aantal meter van ons vandaan ligt een mannetjesleeuw heerlijk uit te buiken van zijn ontbijt. Hij ligt een beetje verstopt in het hoge gras waardoor we zijn hoofd met mooie manen niet goed kunnen zien. Maar na het zien van de beelden in de Beekse Bergen besluiten we toch maar het zekere voor het onzekere te nemen en netjes te blijven zitten.

Even later spotten we ook de tweede van de big five! Rens ziet de neushoorns niet meteen, maar Ilse helpt hem: ‘kijk, die wandelende heuveltjes daar!’. Als we ze van dichtbij bekijken, valt het op dat ze zulke gekke oren hebben, maar vooral wat een gigantische beesten het zijn. We zien ook veel mooie kleine dieren. Zo vliegen er hier bijzondere vogels rond. ‘Die vogel lijkt net een soort pokémon!’ zegt Jort verbaasd over een vogel met een staart twee keer zo lang als zijn eigen lichaam. Ook vliegt er een kroonkraanvogel voorbij, wat vliegen die beesten gek! Net alsof ze een hernia hebben. De struisvogel blijft daarentegen aan de grond. Ook als er even geen dieren worden gespot is het een gezellige boel in de bus. Er worden liedjes gezongen, zoals Dikkertje Dap, en Juliëtte vindt de tocht zelfs zo leuk als een achtbaan, maar met beter uitzicht.

Helaas leven er in dit park geen olifanten. Toch kunnen we deze bijzondere dieren bewonderen, we gaan namelijk naar een olifantenopvang. Hier vangen ze weesolifantjes op totdat ze sterk genoeg zijn om terug de natuur in te gaan. De kleine olifantjes laten hun speelse karakter zien wanneer ze lekker gaan rollen door de rode modder, zich nat spuiten met water, of met takken in hun bek rondzwaaien. Soms komen ze zo dichtbij dat we ze kunnen aaien. Siebert vindt hun huid aanvoelen als een tennisbaan, maar dan met haren. Het is bijzonder om deze mooie beesten van zo dichtbij te bewonderen.

De lunch gaan we eten op een onverwacht luxe plek: een floating restaurant. De tafel is keurig gedekt en we krijgen warme vochtige doekjes om onze handen mee te wassen. Op het menu staat zelfs een twee-gangen lunch, wat een contrast met gister. ‘Ik kan alleen maar denken aan die sloppenwijk, ik voel me zó schuldig. Wij hebben dit voorgerecht helemaal niet nodig.’, aldus Marije. Ondanks dit dubbele gevoel, genieten we toch van het heerlijke eten.

Als laatste activiteit van deze reis, hangen we echt de toerist uit. We bezoeken een giraffen centrum. Van dichtbij zijn deze dieren nog indrukwekkender dan we dachten. Wat een mooie tekeningen op hun vacht en met ontzettend lieve ogen kijken ze ons smekend aan. Hun tong is lang en slijmerig maar dat weerhoudt ons niet om ze te voeren. Na deze stop is onze laatste activiteit ten einde gekomen.

’s Avonds wordt ons geduld voor de laatste keer op de proef wordt gesteld, want we bestellen pizza! Daar heeft iedereen wel zin in na al de rijst. Ondanks de fantastische ervaring, verlangt iedereen nu toch wel naar zijn eigen bedje en het lekkere Nederlandse eten. Wij voelen ons bevoorrecht dat we met deze superleuke groep deze bijzondere reis hebben mogen meemaken. Asante sana!

Quote van de dag: Hakuna Matata!