Regentijd in Kibera

Reisupdate 6

Al vroeg wordt er deze ochtend afscheid genomen van de gastgezinnen. De laatste foto’s worden gemaakt en handen worden op de Tanzaniaanse manier geschud. Klaar om te vertrekken. Binnen 5 minuten zijn we bij de grenscontrole. We mogen na een stel mooie stempels al snel uit Tanzania. Kenia in is echter een iets langere procedure. Iedereen moet een officieel formulier invullen, maar die belandt uiteindelijk zonder dat er een blik op wordt geworpen op een stapeltje. Na het scannen van alle vingerafdrukken blijkt gelukkig niemand een gezochte crimineel te zijn, en krijgen we een stempel zodat we onze reis kunnen vervolgen.

Ons geduld wordt tijdens de reis op de proef gesteld, want er is veel file. In de bus wordt geslapen, gekletst en lekker gegeten. Vooral de Tanzaniaanse ‘kattenbrokjes’, een soort gebakken deegbolletjes met suiker, worden regelmatig rondgegeven omdat ze in de smaak vallen! De reis wordt voor Tessa en Ilse nog iets spannender gemaakt omdat ze bezoek krijgen van een grote spin. Gelukkig heeft iedereen het overleefd.

Aangekomen in Nairobi is het tijd voor de sloppenwijktour. Een vriendelijke groep jongens die hier zelf ‘born and raised’ zijn, leiden ons rond. Ze vertellen ons interessante informatie, waaronder de schokkende cijfers dat de slum ruim 1,3 miljoen mensen wonen en dat deze sloppenwijk 1/4de  van Nairobi in beslag neemt. De beelden komen behoorlijk binnen bij de groep. We weten natuurlijk dat er zulke omstandigheden zijn waar mensen in moeten leven, maar het met eigen ogen zien, schudt ons wakker. Het vele afval, de stank, de gammele huisjes en het besef dat mensen met zó veel zó dicht op elkaar leven wordt als ontzettend heftig ervaren.

Toch is het fijn om te zien dat er ook positieve dingen ontstaan. We bezoeken twee mooie initiatieven. Doctor Jack laat zien hoe hij dierenbotten hergebruikt om hier sieraden en attributen van te maken. Ondanks de stank en de vliegen, zijn we geïnteresseerd in dit bijzondere werk en worden er een aantal mooie souvenirs ingeslagen. Daarna lopen we door naar een Women Empowerment initiatief. Vrouwen die HIV positief zijn, hebben zelf een bedrijfje opgezet waar ze van kleurrijke stofjes de mooiste dingen maken. De initiatiefnemer vertelt hoe deze groep vrouwen er mede voor zorgen dat het stigma op HIV/Aids afneemt. Super mooi om te zien wat ze samen voor elkaar krijgen!

Tijdens de tour begint het flink te regenen. Terwijl onze kleding steeds doorweekter wordt en sommige in hun schoenen beginnen te soppen, beseffen we ons ook dat dit voor deze mensen de dagelijkse realiteit is. Bij hen wordt niet alleen hun kleding nat, maar hun hele hebben en houden. De kleine hutjes met golfplaten dak, lijken zo lek als een mandje. Om het binnen nog enigszins droog te houden worden op de gaten in het dak stenen gelegd. Om zelf even op te warmen, drinken we iets in een lokale bar (frisdrank, no worries). Als we de bar uitstappen om de bus in te gaan, wordt Wouter aangesproken als Justin Bieber. Hij is er nog niet uit of dit een compliment is of niet.

De verhalen van de gidsen raken ons en we bespreken na het avondeten wat we allemaal geleerd hebben. Brian legde Sam uit dat hij na ieder regenseizoen een nieuw huisje moet bouwen. Rens staat versteld van de uitzichtloze situatie waarin deze mensen zich bevinden. Ondanks dat Leonardus een opleiding heeft afgerond, woont hij nog altijd in de sloppenwijk. Washington verklaarde eerlijk aan Sabine dat hij niet gelukkig is. Hij verdient alleen geld aan het geven van een tour, hierdoor is het een uitdaging om zijn gezin te onderhouden.

Na een indrukwekkende dag is het tijd voor wat ontspanning. We hebben een vrije avond en iedereen gaat lekker zijn eigen gang. Hopelijk duiken ze wel op tijd in bed want morgen begint de laatste dag, de Safari-dag, al vroeg!

Lala Salama!

Quote van de dag: ‘Je gaat thuis pas beseffen wat je hier hebt gezien’ (Sam).