Modder, modder en nog meer modder

Reisupdate 3

De dag begint voor iedereen met een lekker ontbijtje bij het gastgezin. Die hebben allemaal hun best gedaan en serveren naast pindakaas en brood (waar sommigen nu al enorm naar verlangden!), ook nog een lokaal gerechten zoals Chapati en een soort driehoekige oliebol. Sam en Lise helpen ontzettend lief met het schoonmaken van het huis in dank voor de gastvrijheid. Matthijs, Jort en Siebert grijpen hun kans om als echte Afrikaanse mannen juist niet te helpen, maar wat langer in bed te blijven. In het andere gastgezin, laten de dames én de heren zich van hun beste kant zien door het doen van de afwas en het opmaken van de bedden.

Dan is het tijd om naar de rijstvelden te glibberen. Onderweg komen we toevallig langs een schooltje waar de kinderen enthousiast zijn om ons te zien. We schrikken als we zien hoeveel kinderen er in één klaslokaal zitten. Het zijn er minstens 65. Daarna gaan we weer verder terwijl we angstvallig proberen onze schoenen schoon te houden. Maar al snel wordt het doel: niet vallen! Iedereen helpt elkaar. Handen worden vastgehouden en tips worden uitgewisseld om de beste route door de enorme plassen te vinden. Sabine blijkt de grootste bikkel van iedereen. Ondanks de kwetsbare enkel zet ze door en wil ze niet op iemand leunen: “Ik kan het zelf!”

Rens neemt het voortouw met het oogsten van de rijst. Leuk om eens te zien wat er vooraf gaat aan een bordje rijst, want dat eten we hier veel. Na het oogsten zit de modder tot onze oren, dus we gaan terug om de fietsen op te halen, zodat we snel naar de hotsprings kunnen om een heerlijke duik te nemen. Maar eerst een zware tocht. Vooral bult op is zwoegen en het percentage rode zweethoofdjes is hoog. Een fris banaantje gaat er daarom goed in als we aankomen bij het eindpunt.

Tijdens het wandelen denken we genoeg modder gezien te hebben, maar niks blijkt minder waar. De bustocht was heel divers: zonnebloemvelden, baobab-bomen, reuzen cactussen en Massaï-krijgers met kenmerkende geruiten doeken en hun ezels en geiten. Plotseling staan we stil! We verlenen voorrang aan een tegemoetkomende truck waarbij de chauffeur de wielen in de zachte berm zet... tijd voor een nieuw avontuur!

Iedereen gooit zijn krachten in de strijd, waarbij Wouter en Marleen zelfs een deuk in de bus duwen. Ondanks alle inspanning, zakt de bus tot aan zijn assen in de blubber. Sam en Jort gebruiken hun technische kennis om tot creatieve oplossingen te komen. Stenen worden gezocht om onder de wielen te plaatsen en de wielen worden uitgegraven. Helaas mag het vooralsnog niet baten. De Afrikanen bewijzen opnieuw hun behulpzaamheid. Er stromen steeds meer mensen toe om te helpen of tips (commentaar) te leveren. Uiteindelijk is een passerende pick-up truck de reddende engel. We voelen ons lichtelijk bezwaard, omdat de schoolkinderen plaats moeten maken voor de muzungu’s, maar tegelijk ook heel erg opgelucht dat we toch de weg naar de hotsprings kunnen vervolgen. Dapper stapt iedereen in de pick-up, om er later met een blauw stuitje uit te stappen. We zitten klem achterin, rijden dwars door rivieren en over gammele bruggetjes. Maar, het was de reis waard!

Wat een paradijselijke plek! We weten niet hoe snel we onze kleren uit moeten doen om snel dit blauwe water in te duiken. De mooiste bommetjes worden gemaakt terwijl we van een touw het water in slingeren. Ook krijgen we er een gratis fish spa bij: wat een grappig gevoel al die kleine visjes aan je voeten. Maar dit blijkt voor Rens niet genoeg. Iedereen maakt zich grote zorgen, want Rens is ineens zoek. In de bosjes, bij de WC, overal wordt gezocht. De paniek die wij voelen, voelde Rens niet, want die krijgt ondertussen een heerlijke massage in een klein tentje. ‘Service provided – dan is dat toch gratis?’ denkt Rens, maar helaas moet hij aan het eind toch aftikken. Hij voelt zich gelukkig wel als herboren!

De terugweg verloopt gelukkig een stuk soepeler, en net voor het donker arriveren we in Moshi. Wat een luxe hostel! We hebben zelfs warme douches en een heuse zit-WC. Terwijl we dit verslag typen worden er spelletjes gespeeld en zit de sfeer er goed in. Zo’n dag als vandaag versterkt wel het “umoja”-gevoel (eenheid), we zijn klaar voor het avontuur van morgen!

Quote van de dag: “Mijn schoenen zijn net plateau-schoenen geworden!” (Ilse)