EEEY MACARENA!

Reisupdate 5

Vanmorgen konden we een beetje langer slapen, dat hadden we wel verdiend na alle indrukken van gisteren. Omdat dit de laatste dag in Tarakea was, begonnen we de dag met een dubbel gevoel. We hadden enorm veel zin in het eindfeest én natuurlijk in de safari morgen maar we vinden het ook enorm jammer. Floor zei dan ook terecht: “Ik ga deze mensen oprecht missen!”

Deze ochtend stond er een bezoek aan een kliniek op het programma. Maar omwille van de drukte had de dokter liever dat we wat later langskwamen. Al helemaal geïntegreerd dachten wij: “polé polé, geen haast!”. Een ideaal moment om even rustig van de zon te genieten en onze bottleflip-skills bij te schaven. Neema keek en zag dat het vreemd was, wat een rare hype!

Na het rustmomentje was het weer back to reality, het was tijd voor het bezoek aan de kliniek een paar kilometer verder. In deze kleine kliniek komen maandelijks meer dan 1500 mensen op consultatie en bevallen zo’n 150 vrouwen. Door het kleine budget werken hier maar 8 zusters en 4 dokters, 7 dagen in de week. Helaas heeft de overheid geen budget om meer personeel te kunnen betalen. De dokter die ons rondleidde was erg open over de problemen die er speelden. Hij vertelde dat vrouwen en hun man worden getest op soa’s voordat ze zwanger worden en ook tijdens de zwangerschap.

Na de bevalling kunnen vrouwen nog 24 uur in het ziekenhuis blijven. Veel plaats hebben ze daarvoor niet. Als het druk is, is het niet ongewoon dat 4 vrouwen met hun kersverse aanwinst één bed moet delen, een bed dat overigens de leeftijd van onze grootouders heeft. Erg heftig om aan te horen, maar fijn om te zien hoe deze mensen vol passie elke dag aan de slag gaan om de omstandigheden te verbeteren.

Na ons bezoek hadden we nog wel wat tijd voor ons eindfeest. We genoten van de minibananen die ze hier hebben, onze eerste chocoladekoekjes deze week en ook de kaarten werden er bij gepakt. De lokale mensen waren niet vies van een potje pesten. Al snel werden er high-fives gegeven als er voor werd gezorgd dat iemand niet uit kon. Daarnaast werd er flink geoefend voor de dansjes voor het eindfeest. Vooral Floor heeft die taak erg serieus opgenomen en stond te dansen alsof haar leven er van af hing!  

Toen het hele team uiteindelijk compleet was, ging de muziek even uit. Speechen vol mooie woorden werden rondgestrooid. Hier kwam de realisatie voor sommigen dat dit toch echt de laatste avond hier was. Achteraf werd er dan ook toegegeven dat sommige meiden al een brok in hun keel hadden.. Maar niet te lang getreurd, voordat de tranen begonnen te vloeien werd snel de macarena op gezet en laadden we voor een allerlaatste keer een giga portie frietjes op ons bord. Frederike en Lara hebben nog geprobeerd om onze Godfrey en Neema te koppelen, maar helaas was er toch geen vonkje. Wel waren er foto’s. Veel foto’s. De avond vloog voorbij, maar gelukkig hebben we morgen nog het ontbijt! Wij zijn in ieder geval heel benieuwd of er hier traantjes gaan vallen.

Tutaweza kukukosa!!