Karibu Kahawa! Welkom koffie!

Reisupdate 4

Vandaag vertrokken we in alle vroegte richting de koffieplantages aan de andere kant van de Kilimanjaro. Ellis en Liselot wilden die overduidelijk niet missen, zij hadden hun wekker al om 5u45 gezet om zeker op tijd klaar te zijn. Wat een die hards! Het vroege opstaan had wel het grote voordeel dat wij de Kilimanjaro in volle glorie konden aanschouwen. In de ochtend is de top namelijk nog niet omgeven door de wolken. Op weg naar de koffieplantage, die aan de andere kant van de berg ligt, konden we dus genieten van een mooi uitzicht op de berg en de kleine dorpjes die we doorkruisten.

Na 2,5 uur rijden kwamen we aan bij de koffiecoöperatie. In twee groepjes kregen we een tour door de velden onder begeleiding van twee koffieboeren. Het hele proces van de koffieboom tot de koffie werd in geuren en kleuren uitgelegd. We zagen daarnaast hoe het alledaagse leven van deze boeren en hun hele gemeenschap vooruit gaat door het opstarten van de coöperatie. Doordat de boeren zich organiseren kunnen zij een hogere prijs voor hun koffie afdwingen en kunnen ze samen de kosten dragen. Daarnaast krijgt deze coöperatie ook nog eens een gedeelte van de winst terug van de verkoop in bijvoorbeeld Nederland. Ze hebben er collectief voor gekozen om dit te investeren in onderwijs voor weeskinderen en er worden maar liefst drie ziekenhuizen mee gefinancierd. Mooi om te zien hoe een pakje fairtrade koffie het verschil kan maken voor heel wat mensen hier! Natuurlijk is een koffietour geen echte koffietour als we niet ook zelf onze koffie kunnen maken en proeven. De ene moest het met dichtgeknepen neus wegwerken, maar de échte koffiekenners die zagen dat het goed was. Lekker zo’n eerlijk, zelf-gemaakt, biologisch en vers van de pers kopje koffie!

Na nog een lekkere lunch en een bezoekje aan de souvenirshop was het weer tijd om verder te gaan naar de volgende stop. Al snel verlieten we de geasfalteerde weg en werden we helemaal door elkaar gehobbeld op een hobbelweg. De moed zakte in onze schoenen toen de buschauffeur plots in de middle of nowhere, midden in een halve woestijn, ging stoppen om ‘even zijn wielen te checken’. Ondertussen is de toekomst van Maartje ook duidelijk, zij kan mee als onheilvoorspelster in het circus. Zij vertelde 1 minuutje daarvoor nog hoe rot het zou zijn mochten we daar stilvallen. Had zij wel afgeklopt ?! Gelukkig was het lot ons goed gezind en konden we snel verder!

De meiden konden tijdens deze tocht met eigen ogen zien wat het effect is van jarenlang koken op houtvuren. De vrouwen hier sprokkelen hout en steeds vaker worden bomen gekapt waardoor het grondwater zakt, regens wegblijven en de grond steeds meer weg heeft van een woestijn. Daarnaast was het zand op verschillende plaatsen bedekt met een plastieken afval-zee. Jammer om te zien hoe de natuur hierdoor kapot gaat! Gelukkig zagen we af en toe een Masaai herder met zijn geitjes en na een half uur op de extreme hobbelweg, verscheen er plots, vanuit het niets, wel erg veel groen! Was dit een fata morgana? Konden we dit echt geloven? Nog nooit was iedereen zo snel uit de bus om te kijken waar we terecht waren gekomen. Woorden als paradijs, fantastisch, wauw rolden over iedereens lippen en er werd nog een paar keer met die ogen geknipperd want ja, we waren in het paradijs aangekomen!

Snel die kleren uit en een sprong in deze oase. Wij waren natuurlijk niet de enigen die van deze prachtige hotsprings kwamen genieten. De locals kwamen hier hun indrukwekkende trics, salto’s en bommetjes showen en konden op vele gillen en wauw’s van al die ladies rekenen. Wij waren impressed! Natuurlijk konden wij niet achterblijven en waagden wij ons ook de sprong. Na afloop was iedereen volledig relaxt en die bucketshowers zijn vanavond volgens Nienke niet meer nodig: “ik heb me nog nooit zo schoon gevoeld!”. Toen we even wilden verzekeren of dit écht nog nooit was bevestigde ze dit volmondig: “JA, niet enkel in deze week hoor, maar sinds altijd!”. De ladies kruipen vanavond dus lekker fris onder de wol!