Hoe passen 36 uur in een dag!?

Reisupdate 1

Na erg lang uitkijken was het dan eindelijk zo ver. Het moment waar we allen op hebben gewacht! We gaan op reis! De tassen zijn ingepakt, de eerste traantjes zijn al gelaten. Toen ook Pleun’s vader zijn aller-, aller-, allerlaatste knuffels had gegeven was het eindelijk tijd voor Hallie Gallie en … WACHTEN!

We waren ruim op tijd bij onze gate. Tien minuten voor vertrek zagen we pas een vliegtuig aankomen. Dat is niet goed, dachten we nog. Gelukkig werden we geëntertaind door een muis die rustig zijn entree maakte op Schiphol. Maartje stond direct op de bank als een turnster op de balk. Gelukkig was het gevaar snel geweken toen de muis besloot te vertrekken en konden wij met flinke vertraging naar Istanbul vliegen (had de muis daar iets mee te maken?).

We waren uiteindelijk flink vertraagd en hadden daardoor onze overstap gemist. Maar niet getreurd, want hierdoor hadden we tijd voor lekkere pizza’s én zetten wij op 24 uur tijd voet op 3 verschillende continenten. Wij maken een pitstop in Dubai! Daar lagen Maartje en Pleun als schone slaapsters om de armleuningen heen. Het comfort van die positie blijft discutabel. Na de allerlaatste vijf uur wachten in transit was eindelijk het juiste continent in zicht.

Daarna zaten we al ‘snel’ lekker gezellig in een busje en kon iedereen zich helemaal vergapen aan het Afrikaanse leven. Vooral de springbokken, geiten en vele koeien die geleid werden door jonge kinderen, maakte onmiddellijk een diepe indruk. Daarnaast vond Floor het ook wel heftig om de huisjes te zien waarin mensen leven.

Wat natuurlijk ook niet kan ontbreken was onze eerste kennismaking met de welbekende African Time a.k.a. polé polé. Onze gids Stratton vertelde dat we bijna bij de grens waren. Frederike merkte toen terecht op: ‘Ja maar hoe lang is zijn bijna? Want mijn bijna is een half uur.’ De andere meiden reageerde al vlot; ‘nou voor mij is dat maar tien minuten hoor!’ Uiteindelijk bleek dat voor Stratton meer dan een uur te zijn!

Als klap op de vuurpijl was het kantoor op de grens ook nog dicht! Tijd genoeg om even op zoek te gaan naar een eerste toilet, het was voor een aantal wel even schrikken toen ze enkel een gat in de grond vonden. Die kommer en kwel werd snel vergeten toen het antwoord op de vraag: : ‘Krijgen we nou een stempel?!’ eindelijk JA was !

Na de grens duurde het gelukkig echt niet lang meer. Ook geen african time dit keer. 36 uur later dan ons vertrek kwamen we eindelijk aan in ons Guesthouse in Tarakea en stond er FRIET op het menu. Yes, dik verdiend (en geen zorgen mama’s, ze hebben ook allemaal flink hun groentjes op gegeten). Heerlijk gegeten en toen snel de meiden naar hun gastgezinnen gebracht! Iedereen was wel toe aan slaap. Ze zeiden al dat ze het toch wel spannend vonden, dus we zijn benieuwd naar hun reacties in de morgen!

Kwa heri!