Gemengde gevoelens

Reisupdate 8

Onze laatste dag alweer! En wat is de tijd gevlogen! En niet eens meer een volledige dag in Tanzania, wel nog een gehele dag reizen en onderweg zijn. Gisteravond hadden Isabelle en Tessel nog een ontmoeting gehad met Elisabeth, onze gids van vandaag. Toen was er een strak tijdsschema opgesteld om zowel naar de waterval te kunnen als op tijd op het vliegveld te kunnen zijn. Eerst moest er echter ook nog extra geld gehaald worden om onze toegang tot de waterval te kunnen betalen. We hadden afgesproken dat Elisabeth met het geld halen zou helpen om 08.00 en dat Rasta en Bram, Rinse, Jesse, Pien, Marloes, Frédérique en Ruth om 08.30 klaar zouden staan in de hal van het hotel zodat we lekker vroeg bij de waterval zouden zijn. Elisabeth was echter toch wat later en Isabelle en Tessel ontdekten dat geld pinnen in Arusha helemaal niet zo makkelijk was! Gisteravond bij het avondvallen was er al een bank geprobeerd die in Mkuu perfect werkte, maar nu niet. Nu bleek vandaag dat dat hier geen uitzondering is. Diverse ATM’s hadden geen geld, anderen waren ‘out of service’. Bij de Bank of Tanzania (de Tanzaniaanse versie van de Nederlandsche Bank) gaven ze dit probleem in Arusha geheel toe, maar wisten ze ons een achteraf gelegen ATM te wijzen die veelal toch betrouwbaar was.

Het kwam er uiteindelijk op neer dat we toch pas na 09.00 wegreden. Rasta en de reggae-dala dala waren echter wat minder uitbundig en enthousiast dan de vorige keren dat we hem zagen. Nadat we de grote centrale weg naar de waterval hadden ingeruild voor een onverharde weg, bleek waarom Rasta wat nerveus was voor deze trip. De dala dala was namelijk eigenlijk helemaal niet geschikt om de weg naar de toegang van de waterval af te leggen. Enorm diepe kuilen (veelal ook uitgesleten door de regen) maakten dat we stapvoets moesten rijden en dan alsnog met de onderkant van de wagen over de grond schraapten. Het hielp natuurlijk niet echt mee dat we al onze bagage vast mee hadden voor het vliegveld…

Rasta reed ook hier op een gegeven moment niet verder en zette de auto midden op de weg stil en klapte zijn stoel achterover om wat te gaan slapen in de tijd dat wij bij de waterval zouden zijn. Wij werden meteen omringd door de stoet jongetjes die ons vanaf het begin van de onverharde weg rennend waren gevolgd. Van Elisabeth begrepen we dat deze jongetjes onze andere gidsen zouden zijn. Dat begrepen we eigenlijk niet zo heel goed. Ze volgden ons verder naar de gate waar een bepaalde afdeling van het leger (welke weten we niet zo goed) het gebied onder zijn hoede heeft. Elisabeth vertelde dat we afhankelijk van de dienstdoende militair óf 40.000 Shilling moesten betalen óf 50.0000 Shilling. We bleken mazzel te hebben en hoefden maar 40.000 Shilling te betalen. Nu gebeurde er echter iets aparts: Elisabeth maakte twee groepen jongens. Één groep die helaas vandaag geen zakcentje kon verdienen maar wel ook één groep die behoorlijk groot was en ons wél zou gaan begeleiden. Nu begrepen we echter heel snel wél waarom we deze jongetjes nodig hadden én waarom er ongeveer voor elke persoon één jongetje mee ging. We hadden nu namelijk te maken met weer een nieuwe omgeving, dit keer een soort van jungle idee inclusief lianen.

De weg naar de waterval was echter heel erg glad, modderig en vooral steil, heel erg steil! De jongetjes waren blootvoets of hadden slippers aan, maar waren zo snel en soepel op dit terrein dat ze eerder berggeiten waren. Ze pakten onze handen en begeleidden ons stapje voor stapje naar beneden. Desalniettemin konden zij niet voorkomen dat de meeste van ons voor de zekerheid toch op onze billen naar beneden schoven, of dit nou zo bedoeld was of niet. Bram daarentegen was compleet in zijn element en ‘surfde’ als het ware naar beneden. Ook ging het Rinse en Jesse aanvankelijk goed af. Aanvankelijk omdat Rinse een theatrale schuiver naar beneden maakte, waarna o.a. Jesse erg moest lachen. Karma kwam echter meteen om de hoek kijken en Jesse ‘vloog’ ook een aantal meter naar beneden: in de brandnetels! Hij had als enige ook een korte broek aan en we begrepen nu dan ook meteen waarom Elisabeth ons geadviseerd had een lange broek aan te doen. Blijkbaar zijn we toch een tikkeltje eigenwijs. Nu waren we in ieder geval beneden en in ieder geval in één stuk. Nu was het zaak een stukje stroomopwaarts te lopen naar de waterval. De waterval kwam van een meter of 20 op spectaculaire wijze beneden in een groene soort van lagune. Er was ons verteld dat het water ijs- en ijskoud zou zijn, maar voor Nederlandse standaarden viel het wel weer enigszins mee.

Nu weer de toch omhoog! Dit keer via een andere weg die iets minder steil was en waar we ons gemakkelijker omhoog konden trekken aan de wortels. Het was echter nog steeds een flinke klim in die hitte! We zaten allemaal behoorlijk onder de modder, zweetten en hapten naar adem. Pien die zag op een gegeven moment zelfs sterretjes en het begon haar behoorlijk te duizelen. Het was nu niet een kwestie van een druivensuikertje nemen en weer door gaan want de sterretjes hebben behoorlijk lang voor haar ogen gezweefd. We realiseerden ons nu dat als je in de meer afgelegen gebieden woont en je bijvoorbeeld medische zorg nodig hebt, dit echt helemaal niet zo gemakkelijk is! De dala dala kon al niet verder meer rijden, een ambulance dus ook niet. Een motor ‘bestellen’ zou vanaf de centrale weg ook een goed half uur kunnen duren. Spoedeisende hulp krijgt hier dus zo een hele andere betekenis! Toen Pien er weer bovenop was en we allemaal in de dala dala zaten (onder de modder en hier en daar wat bultjes en schrammen), konden we vertrekken naar het vliegveld. Later dan we ingecalculeerd hadden, maar gelukkig hadden we tevens ook behoorlijk wat ‘pole pole’ meegenomen in deze berekening. Deze enerverende ochtend maakte dat iedereen even een rustmomentje pakte (lees: iedereen behalve Jesse lag te slapen).

Maar nu was dan toch het moment aangebroken: onze laatste voetstappen op Tanzaniaanse bodem! We namen op Kilimanjaro Airport afscheid van Rasta en checkten onze tassen in. We hadden gisteravond al een ‘logeertas’ van onze handbagage gemaakt voor in Doha. We wilden ons eigenlijk nog omkleden, maar ze bleken op het vliegveld van de ‘raka raka’ te zijn want ze wilden het liefst dat we zo snel mogelijk incheckten, door de paspoortcontrole gingen en tevens gingen boarden. We zagen er dus behoorlijk avontuurlijk uit met modder op onze billen, aan onze schoenen en in onze oren toen we het vliegtuig in gingen.

We bleken een beetje verwend te zijn door de heenweg want het was toch stiekem wel een beetje een teleurstelling toen bleek dat we nu niet elk ons ‘eigen schermpje’ hebben. Dat wende toch echter ook al weer snel want er is behoorlijk veel om over te kletsen natuurlijk! We hebben namelijk hele gemengde gevoelens bij hier weg gaan. We hebben zin om jullie allemaal weer te zien, maar zijn stiekem toch ook niet klaar met het ontdekken en ervaren van dit prachtige land! Gelukkig zorgde Qatar Airways er voor dat we in etappes afscheid kunnen nemen want we hadden nu een tussenlanding op… Zanzibar! We zagen zelfs dolfijnen spelen en springen toen we aan het dalen waren! Hier stapten een heleboel mensen uit (en wisselden we van crew) en stapten een heleboel zongebruinde mensen in.

Pien heeft de hele vlucht geslapen en alle anderen hebben lekker zitten kletsen en geprobeerd een beetje de films te volgen die op de algemene schermpjes getoond werden. Ook nu namen we onze malariapillen natuurlijk gezamenlijk in maar vanaf morgen moet iedereen zelf onthouden de pillen nog een week lang in te nemen! Rond 23.00 lokale tijd kwamen we aan op Doha. We moesten een hotel-bon inwisselen voor hotelvouchers en hebben er nog een stempel bij in ons paspoort! We gaan namelijk slapen in het Mövenpick in Doha!

We zitten nu dan ook te wachten totdat de bus hier is. Het wordt wederom weer een korte nacht, maar hoogstwaarschijnlijk wel een hele comfortabele korte nacht!

 

Tot morgen (alweer)!!!

 

Ok, update vanuit het Mövenpick te Doha: we hebben niet een gewoon onderkomen, we hebben een paleis! 5 hele mooie ruime kamers met een grote badkamer met ligbad, twee twijfelaars, een bureau, een kookplaat, waterkoker, slippers, nagelvijlen, etcetera! We hebben alleen niet lang om ervan te genieten want onze wake-up-call is alweer om 04.30! Slaap lekker en nogmaals tot morgen!