Pole pole

Reisupdate 6

Gegroet vanuit Arusha Town! Vandaag was dan de dag dat we daadwerkelijk Tarakea gingen verlaten! Vandaag gebeurde het tegengestelde van gisteren. Of nouja, weer was het het geval dat iedereen sowieso te laat was (of dit nou kwam door te laat ophalen of niet is om het even), wat verschilde waren nu de personen. Isabelle en Tessel zaten wederom lekker een kopje koffie te drinken en als eerste waren nu Frédérique, Ruth, Rinse, Bram en Jesse er. Echter beginnen we nu ook te vermoeden dat de Beatrice van Marloes en Pien misschien niet volledig woont op de plek die ze ‘thuis’ noemt. Vanochtend was er namelijk niemand in het huis en ook was de chauffeur aan de late kant om ze op te halen. Uiteraard kwamen ze wel maar op de Afrikaanse manier: pole pole. Ons idee was geweest om om 08.00 aan het ontbijt te zitten en om 09.00 weg te rijden. Tegen de tijd dat iedereen er was en we daadwerkelijk aan ons tweede kerstontbijt konden gaan (chapatti en eieren) was het echter al 09.00. Irene, Beatrice, Beatrice en Godfrey waren gekomen om ons uit te zwaaien en aten ook deze laatste maaltijd met ons mee. Rasta Gilbert was er inmiddels ook (we dachten dat we hem pas in Arusha weer zouden zien, dus dat was een leuke verassing!) met zijn reggae-dala dala en zijn fijne deuntjes. Nu was het wachten op Glory die ons gisteren beloofd had ons uit te komen zwaaien. Nadat de dala dala ingebouwd was met alle tassen hebben we uiteindelijk nog zo lang gewacht dat de gastgezinouders langzaamaan ook afdropen en zelfs Nickson zijn geduld op was en we vertrokken zijn zonder Glory nog gezien te hebben.

We vertrokken terug naar Moshi, terug naar Haria Hostel, het hostel waar we de eerste nacht in de 9-persoons slaapzaal hadden geslapen. Hier troffen we Gilbert ook weer. Hij zou namelijk met ons mee gaan naar Team Vista. Haria Hostel is ook onderdeel van Team Vista. Team Vista is een Australisch initiatief dat diverse activiteiten heeft ontplooid in Tanzania. Zo hebben ze zo’n 100 kinderen van de vuilnisbelt gehaald om ze naar school te sturen. Zo hebben ze ook 10 vrouwen die ook op de vuilnisbelt flessen verzamelden (die ze dan tegen een kleine vergoeding terug verkochten aan de fabrieken), een naaicursus gegeven. In Haria Hostel konden we dan ook allerlei soorten handicrafts, toilettasjes en Masai-sieraden kopen. De winst van het hostel zelf en van deze spulletjes gaat dan in zijn geheel naar de community net buiten het centrum van Moshi waar Team Vista actief is. Tevens verstrekken ze microkredieten. We kochten tijdens de lunch dus eerst zo ongeveer het winkeltje leeg en werden we later dan gepland (gelukkig dat wij ook al uitgelopen waren eerder vanochtend…) opgehaald door Sibonike Adson, een sociaal werker van Team Vista. Hij had pech gehad met zijn auto toen hij een andere groep Mzungu’s weg had willen brengen.

Nu in twee verschillende busjes reden we naar het gebied waar Team Vista actief is. We reden al langs diverse vuilnis-‘velden’ en ook aan de geur kon je merken dat we ons doel naderden. Naast de vuilnisbelt lag een heel groot natuurgebied dat prachtig schijnt te zijn en waar een geneeskrachtige boom van honderden jaren staat. Hier hadden we alleen helaas geen tijd voor. Sibonike bracht ons vervolgens naar Team Vista zelf. Dit fungeert ook als tehuis voor sommige jongeren. Alle jongeren die op dat moment aanwezig waren, stelden zichzelf netjes voor. In het gebouw zat een heel klein klaslokaaltje waar 30 kinderen onderwijs krijgen. Hier vertelde hij dat alle 100 kinderen die ze van de vuilnisbelt hebben ‘gehaald’ allemaal onderwijs krijgen. ’s Morgens en ’s middags krijgen de kinderen dan sowieso eten. Ze zijn dan van 08.00-13.00 op school. Alle profielen van deze kinderen staan echter ook op de site van Team Vista (zo is ons verteld, het internet is te langzaam om dat te kunnen checken) en dan kunnen ze financieel geadopteerd worden. Dat betekent dat iemand voor één kind voor één volledig jaar betaalt. Dit voor een bedrag van iets meer dan 1.000.000 Tanzaniaanse Shilling. Dan gaat het kind niet naar een ‘standaard’-school maar naar een betere school waar ook het Engelse onderwijs goed geregeld is. Ook in (school)vakanties worden de kinderen en hun familie ondersteund met levensmiddelen. Omdat het kerst is, waren de vrouwen die in een klein ateliertje de spulletjes voor in het winkeltje maken niet aanwezig en omdat het een schoolvakantie is, was ook de school die in het gebied staat dicht. Jammer, maar helaas! Het was namelijk ook belangrijk om voor het donker in Arusha aan te komen. We hebben hier ook afscheid genomen van Gilbert (niet Rasta Gilbert uiteraard), maar we hebben stiekem het vermoeden dat we hem overmorgen toch weer gaan zien..

Waar we vanaf Kilimanjaro Airport een paar dagen terug de ene kant op gingen, gingen we nu de andere kant op, op doorreis naar Arusha dus! Het landschap veranderde licht naar meer groen en het werd ook aanzienlijk warmer weer! We zagen Mount Meru die in wolken gehuld was waardoor de berg net leek op een as-spugende vulkaan. Ook zagen we een ongeluk! Gelukkig zagen we het niet gebeuren maar er was een tourbus (vervoersmiddel tussen de regio’s) van de weg geraakt en lag naast de weg op z’n kop op de grond. De ramen waren gebroken en alle passagiers stonden (ogenschijnlijk) ongedeerd langs de weg. Ook kwamen we een bruiloftstoet tegen. Er reden een aantal auto’s met de knipperlichten aan met daar weer voor een cabriolet (met daarin de bruid en bruidegom) en daar dan weer voor een pick-up-truck met daarin een hele fanfare én een cameraman die het hele gevolg vastlegde.

Arusha is overduidelijk een grote stad. Hier is continu getoeter en zelfs stoplichten (niet dat iedereen zich er aan houdt…)! Er zijn hier ook hogere gebouwen en de straten zijn afgeladen met mensen. We checkten in in Arusha Backpackers Hostel en namen afscheid van Nickson. Hij heeft de afgelopen dagen non-stop stand-by gestaan voor ons en is overal mee naar toe geweest en heeft alles geregeld. In het hostel hebben we nu 3 kamers: één voor de meiden, één voor de jongens en eentje voor Isabelle en Tessel. We hebben een soort van balkonnetje (achter glas, dat wel) en een groot dakterras (waar ook het restaurant zit) waar we aan drie kanten uit kunnen kijken over Arusha. We bestelden maar meteen eten want de afgelopen dagen hebben ons geleerd dat het vervolgens even duurt voor het eten op tafel staat. Zo kon de helft van de groep al uitgebreid het thuisfront updaten en douchen. Nu hadden we wél een tafelsetting die een beetje doet denken aan een kerstdiner!

De rest van de avond gaan we lekker een beetje ontspannen in het hostel en weer proberen een paar goeie uurtjes slaap te pakken. Morgenochtend verzamelen we om 07.00 bij het ontbijt want om 08.00 worden we opgehaald voor onze safari in Tarangire National Park! Simba, Pumba en Timon, here we come!

We denken aan jullie!