Home away from home

Reisupdate 4

Iedereen verscheen vandaag een stuk uitgeruster aan het ontbijt dan gisterochtend. Alle eerste indrukken waren nu iets meer gezakt en de kippen waren nu ook wat rustiger. We hadden weer ons goed vullende pannenkoeken als ontbijt en hebben zelfs een heuse ochtendgymnastiek-sessie gehad! We hebben namelijk een draagbaar boxje dat aangesloten kan worden op een telefoon. De Beatrice van Ruth en Frédérique is een goede danser en een gangmaker en ook een beetje een ‘mafkees’ (een woord dat ze had geleerd van de vorige groep). De meiden waren aan het dansen op de veranda en de heren zonderden zich een beetje af en deden alsof er niks gebeurde. Na deze work-out werden we weer opgehaald door een dala dala. Met een andere chauffeur omdat nu rond de kerstdagen iedereen bezig is naar zijn of haar familie te gaan. Het openbaar vervoer binnen en tussen de regio’s draait dus overuren en een hele dala dala die volgestopt kan worden met Mzungu’s is dus soms moeilijk te vinden. Maar toen ‘ie er was, zat ‘ie behoorlijk goed vol!

We reden naar de kliniek die hier in de buurt van Tarakea zit. We moesten even een tijdje wachten totdat de dokter himself er was. Die begint namelijk niet voor 11.00 (of in ieder geval vandaag niet…). Toen hij er was werden we allemaal welkom geheten in zijn kantoortje. Hij vertelde over de verschillende ‘wards’/afdelingen die ze hebben in de kliniek. Ze hebben dus een verloskundige-afdeling, een vrouwenafdeling, een kinderafdeling en een mannenafdeling. In principe is het een ‘algemene’ kliniek waar iedereen terecht kan met van alles. Mochten mensen een ‘ernstigere’ aandoening hebben dan worden ze vanuit deze kliniek doorverwezen naar het ziekenhuis in Mkuu. Hij vertelde dat werkende mensen automatisch verzekerd zijn en het merendeel van hun ziektekosten dan wordt vergoed. Zelfs familieleden profiteren mee! Als mensen niet werken/zwart werken dan zijn er veelal ‘community-funds’ die ze proberen te helpen. Dit fonds is echter een stuk kleiner zoals jullie je wellicht kunnen voorstellen en deze tegemoetkomingen kunnen dan ook veelal niet de kosten dekken.

Hierna moesten de patiënten van de dokter toch nog even wachten want de dokter ging ons nu een rondleiding geven. In het hoofdgebouwtje worden nieuwe patiënten ontvangen, zien ze de dokter en die stuurt ze dan door naar de juiste afdeling. Hij liet ook de patiëntendossiers zien. Dit waren echter gewoon schoolschriften. Deze dossiers werden in grote stapels op de grond van het centrale gebouw opgestapeld en waren gesorteerd op patiëntennummers. Er waren wel een soort van archiefruimtes maar ze hadden geen geld voor archiefmappen en/of archiefkasten. Sowieso barstte deze kliniek een beetje uit zijn voegen. Ze waren dan ook een nieuw geboortehuis aan het maken omdat er te weinig verloskamers waren. De rondleiding bracht ons naar een meer afgelegen gebouw dat speciaal was voor mensen met TBC en HIV/AIDS. De dokter vertelde dat in principe elk Tanzaniaans kind gevaccineerd wordt, net zoals wij. Dit is in principe gratis, daar zorgt de overheid voor. Mensen krijgen hier echter TBC, vaak ten gevolge van HIV/AIDS. Omdat het HIV-virus natuurlijk de weerstand van de patiënt verzwakt, zijn deze mensen veel bevattelijker voor TBC en TBC kan natuurlijk enorm besmettelijk zijn. Als iemand HIV heeft, wordt deze patiënt meteen ook getest op TBS en andersom. Overigens vertelde de dokter dat AIDS-remmers in principe gratis verstrekt worden door de overheid. We weten echter zo goed of alles wat de dokter ons heeft verteld ook geldt voor de rest van Tanzania of alleen voor deze kliniek.

De verloskamers waren kleine kamers (en ééntje was zelfs een kantoortje waar ook een bed in stond als er teveel vrouwen tegelijk gingen bevallen) waar ze plastic over de bedden hadden getrokken. De dokter liep zo met ons de kamer binnen waar vier vrouwen op het punt stonden te bevallen en één zelfs haar weeën weg lag te puffen. Dat kon zomaar! Aangezien Ruth overweegt om geneeskunde of verpleegkunde te gaan studeren, hebben we de dokter ook maar meteen gevraagd om een plek om haar coschappen te komen lopen. Dat was geen probleem! Hij bood zelfs aan dat ze het nieuwe geboortehuis mocht komen runnen! Of dat Ruth en Frédérique (die ook de verpleegkunde-kant op wil) wellicht samen de kliniek over kunnen komen nemen…

Na het bezoek aan de kliniek was het tijd voor de bezoeken aan alle gastgezinnen! Als eerste gingen we naar de familie van Jesse, Rinse en Bram. De hele familie stond al op ons te wachten en we kregen een rondleiding van de jongens. Eerst langs het toilet met de spinnen (die er op dat moment ook nog waren), langs de kerstboom (die speciaal voor de jongens was neergezet) en langs de biggen, geiten, kalkoenen, eenden en kippen. Ook was de vader van Irene stiekem alcohol aan het stoken. Achter het huis stond namelijk een geïmproviseerd destilleerapparaat waar hij van bananen een sterke drank aan het maken was. Het tweede bezoek legden we af bij het huis van Frédérique en Ruth bij Beatrice. Zij woont samen met haar schoonmoeder en haar aanstaande man, kind van 1 jaar en haar au-pair uit Kenia (tevens haar werknemer in de home-needs-shop/copyshop). Zij wonen ook midden in een bananenplantage op een heuvel. Beatrice had van kaarten in haar copyshop een soort van kerstaltaar gemaakt. Ook hier was een ‘kerstboom’ maar dan in de vorm van een kerstbananenboom. Tevens hadden ze geiten, kippen en waren ze bezig met de voorbereidingen van een lekker bananenbiertje.

Onderweg naar het huis van Pien en Marloes moesten we weer van de heuvel af naar beneden door een droog liggende rivier. Maar zoals gezegd was ons busje nogal vol! Toen we de rivier over wilden rijden, sprong één van de keien die moest dienen als overbrugging weg! Het linker achterwiel viel dus in dat gat en we zaten vast! Tot vermaak van de buren, stonden er nu negen Mzungu’s de auto uit de rivierbedding te duwen. Maar, het lukte, we konden verder naar het derde en laatste huis. Dat was van de tweede Beatrice, de Beatrice van Pien en Marloes. Zij wonen aan een klein modderig binnenplaatsje en we zijn erachter gekomen dat Beatrice daar niet woont met haar familie maar met vrienden omdat zij ergens uit een andere regio komt maar hier dus wel via Stichting Sengerema in Tarakea haar onderneming is gestart. Ze hebben hier een apart kamertje/hutje staan waar in gekookt wordt. Hier wordt dus continu een vuurtje brandende gehouden en nu stond er een grote pan bananensoep te pruttelen. Ergens anders in het huis lag een vrouw die iets meer dan een week geleden een baby had gekregen. Op het moment dat we binnen kwamen, werd deze baby in onze armen gedrukt. Jesse en Bram merkten op dat dit huis er heel anders uitziet en ook anders voelde dan dat van hen. Ze zeiden dat hun huis heel opgeruimd en schoon is en ook wordt gehouden. Bij Pien en Marloes lag er ook afval op de grond en was het minder schoon. Al deze home-visits zijn vastgelegd door de jongeren zelf! Bij rotatiebeurt hebben ze ‘leden’ van een ander gastgezin gefilmd en de ‘bewoners’ van het huis. Ook hebben we uiteraard ‘familieportretten’ gemaakt! Die krijgen jullie natuurlijk ook nog allemaal gezien! Daarover gesproken, we begrepen van Eline dat jullie onze verslagen leuk vinden om te lezen! Goed om te horen!

Nu gingen we terug naar het guesthouse om te eten. Nickson had nu ook gezorgd voor flink wat frisdrank en dat viel letterlijk en figuurlijk goed in de smaak ter afwisseling van dat verplichte extra water drinken! We zijn inmiddels ook begonnen met ‘vlogs’ maken! De jongeren filmen elkaar of zichzelf en vertellen over hun ervaringen of laten de omgeving zien, wordt ongetwijfeld vervolgd dus!

Nu was het dan toch tijd om de speurtocht te gaan doen die we gisteren geschrapt hadden! We maakten teams door namen uit de hoge hoed te trekken (Jesse en Marloes waren een team, Ruth en Bram en tot slot Rinse, Frédérique en Pien). Nickson en Godfrey (ook één van de Sengerema-ondernemers) brachten ons naar de markt (extra handig voor de speurtocht!) en vanaf nu kon de speurtocht beginnen! Ze moesten op zoek naar een beeltenis van de Tanzaniaans vlag en de betekenis achter de vlag, de seizoensvruchten, etcetera. En fanatiek dat iedereen was! We zijn momenteel de enige Mzungu’s in Tarakea dus Nickson had ons ook zo weer gevonden als hij ons even op onszelf had gelaten… De teamfoto-contest die bij de tocht hoorde, staat inmiddels op de facebook van Fairaway (www.facebook.com/fairaway). Stem dus vooral op één van de teams zodat zij deze speurtocht kunnen gaan winnen!

En natuurlijk is het vanavond kerstavond! (Naast het feit dat Frédérique en Hyun vandaag een half jaar samen zijn! Gefeliciteerd!) We waren van plan om vanavond het dobbelspel te doen met de cadeautjes die iedereen vanuit Nederland heeft meegenomen, maar… daar was vanavond helaas geen tijd meer voor!

Morgen is het natuurlijk kerst en gaan wij (o.a.) naar de kerk!